Tijdje geleden al maar zoals jullie weten is het internet lang niet zo snel als in Nederland en was het de afgelopen twee weken onmogelijk om op een normale manier te mailen, foto's te uploaden, en zo ook mijn blog up te daten (lees: het is wel mogelijk maar ik had er het geduld niet voor ;-) ).
Maar goed, ik heb nu wel internet (al betalen ze hier per MB en kost het me een aardig vermogen maar dat heb ik er graag voor over) en kan dus eindelijk op mijn kamer zonder allerlei mensen om me heen eens gaan zitten voor een nieuw verhaal!
Er is veel gebeurd dus het zal wel een lang verhaal worden, maar nu kunnen jullie het krijgen ook haha! Eerst even de praktische dingen; ik heb mijn adres en telefoonnummer in de reacties op de vorige post gezet, maar voor degenen die deze niet lezen:

Tuksdorp, House 8 Room 2-6
Grosvenorstreet 538, Hatfield
Pretoria 0002, South Africa

Postadres is:
Mandy Rijnders, Tuksdorp House 8 Room 2-6
C/O Mrs PJ Lindeque
Informal housing
University of Pretoria
Hatfield
Pretoria, 0002

Telefoonnummer: +27 (0)726476375

Nou goed, dan dus meer over mijn ervaringen. Ik heb het nog steeds naar mijn zin! Mijn Nederlands begint zelfs al slechter te worden door al het Engels en mijn (bijna) poging tot Afrikaans, dus ik ben best geïntegreerd, haha! De lessen zijn nu volop begonnen, en ik heb hele gave vakken! Zoals ik al vertelde heb ik 3 criminologie vakken (penology, ofwel hoe worden criminelen gestraft en hoe zit het met de gevangenissen hier, victomology, en female crime), welke alle drie heel erg interessant zijn en vooral natuurlijk heel erg van toepassing zijn op de samenleving hier, dus de perfecte plek om deze vakken te volgen. Daarnaast volg ik nog colleges over de Afrikaanse geschiedenis (rise and fall of segregation and apartheid), maar dat meer omdat ik het interessant vind en wat meer achtergrond wil hebben over de plek waar ik woon, maar ik krijg er geen punten voor want het tentamen en de opdrachten maak ik niet.
En dan volg ik inderdaad nog een vak Afrikaans! Heel erg chill, en vooral de docente is een echte ‘tannie' (tante, moederfiguur), die iedereen ‘lieve kind' noemt enzo. Zij vind het ook leuk dat wij Nederlands zijn, want dan hoeven we geen Engels te spreken. Het is eigenlijk een vak voor mensen die op de basis- of middelbare school wel Afrikaans hadden, maar waarvan het geen moedertaal is. Wij zijn dus de enige die helemaal geen Afrikaans spreken, maar we mochten toch meedoen omdat je als Nederlander het redelijk goed kan volgen. Ik vind het wel fijn zo, want je wordt gedwongen om het direct te proberen (ipv eerst alle grammaticaregels erin te moeten stampen) en je bent op een veel leukere manier met de taal bezig. Zo moeten we een roman lezen, een film kijken, muziek luisteren en een verhaaltje schrijven. En onze docent vond dat wij dan maar gewoon wat minder zouden scoren op het mondeling, als we maar ons best doen. Prima! Het is ook echt een leuke taal, ik kan het nu al redelijk makkelijk verstaan en lezen is ook geen probleem, dus hopelijk kan ik bij terugkomst baie goed Afrikaans!

Het leven hier is tot nu toe ook heel relaxed. Door de weeks heeft iedereen gewoon colleges, dus zie ik de meeste mensen van de groep dan niet veel, maar ik heb een paar meisjes waar ik veel mee om ga. Zo heb je Leonie, die in een van de andere huizen woont maar heel relaxed is, komt uit Rotterdam en heeft ook een vriend. Haar zie ik eigenlijk elke dag en we koken samen, gaan samen naar de universiteit als we tegelijk les hebben en nou ja, klikt gewoon! Dat samen met Kim, zij woont wel bij mij in huis en met haar ga ik ook veel om, met koken, colleges etc. Kim heeft trouwens ook in Amersfoort gewoond, dus zij kent daar ook alles, zo blijkt dat de Boothill van ons beiden een stamkroeg was! Dat leidt dan weer tot het uitwisselen van muziek enzo, dus met zijn drieën vermaken we ons prima! En met zijn vieren trouwens ook, want Kim heeft hier een vriend, Gerrit, welke Zuid Afrikaan is en dus ook Afrikaans spreekt. Hij heeft echter een aantal jaar in Nederland gewoond (ze waren buren), en hij spreekt ook gewoon Nederlands. Hier in Zuid Afrika is tussen hen de vonk overgeslagen, heel schattig, dus Gerrit (ja, geniale naam voor een Zuid Afrikaan ;-) ) vergezelt ons ook vaak.
Maar goed, het gewone leven is dus chill. s'Ochtends les (helaas begint de eerste les al om half 8, dus soms moet ik ernstig vroeg op ;-S ), soms 's middags ook, en tussendoor beetje leren, beetje internet, boodschappen doen, dan koken en 's avonds beetje chillen, leren, soms een drankje doen, waterpijp roken (ja die heb ik met Kim en Leonie gekocht, nice!!) en dan redelijk vroeg naar bed. De zon gaat hier al om half 6 onder, dus het is heel vroeg donker, en aangezien de meeste vroeg college hebben (en het is nog steeds aardig koud 's avonds!), ga je dan maar vroeg naar bed. Dat is het enige waar ik niet aan kan wennen hier, het andere ritme. Ik hou van 's avonds dingen doen, ga meestal laat naar bed, maar meestal gaat dat hier niet echt. Gelukkig zijn Kim en Leonie ook avondmensen en willen we er nog weleens tussenuit knijpen of zoals ik zei een waterpijp roken.
En dan begint het weekend meestal vanaf donderdagavond, dan gaan alle studenten hier flink aan de zuip! Meestal vanaf een uur of drie al, en dan gaan ze alle happy hours af (cocktails voor 2 euro!!), waarna de clubs gezellig worden rond 10 uur. Nou, drie uur begin ik niet hoor, maar als we uitgaan, ga je wel al rond 8 uur weg.

Wij proberen in de weekenden een beetje de uitstapjes te plannen, zodat we zoveel mogelijk van Pretoria en omgeving kunnen zien. Maar als ik alles compleet wil vertellen over de dingen die ik heb gezien, moet ik even terug in de tijd, namelijk het moment dat ik aankwam en bij Anouk ben blijven logeren voor twee dagen.
Anouk woonde (nu is ze aan het reizen door Zuid Afrika) in Johannesburg voor een stage bij PriceWaterHouseCoopers, en bood aan dat ik bij haar de eerste twee dagen wel kon doorbrengen. Dan zou ze me ook Joburg kunnen laten zien. Gaaf, en gezellig want we hadden elkaar al 4 jaar niet gezien! De avond dat ik aankwam hebben we niks meer gedaan, best een lange reis achter de rug en afscheid moeten nemen van Jori en mijn moeder, stiefvader en Ludo en Maura (dat was niet leuk!!).
De volgende dag had Anouk een hele trip in gedachte, heel leuk want ik had geen idee wat ik moest haha! En ik moest wennen aan de kou (zij had geen kachel...), beetje in de war van de reis en vooral het feit dat alles hier voor mijn gevoel in spiegelbeeld leeft! De zon draait de andere kant op, het is winter, iedereen rijdt links (en dat betekent dus ook dat draaideuren de andere kant op gaan, dat ik tegen mensen aanbots omdat ik aan de verkeerde kant van de weg loop, en dat ik drie minuten sta te staren als ik over moet steken omdat ik niet begrijp van welke kant de auto's komen etc). Daarbij voelde ik me ook wel een beetje onwennig over de veiligheid hier, je krijgt zoveel verhalen te horen en dan sta je er ineens tussen, wat moet je dan? Gelukkig was Anouk al aardig gewend na 6 maanden, had zij een auto en kon ze me veel tips geven over gewoontes hier. Maar goed, back to the story; we gingen eerst naar Montecasino, dat is een groot complex met allemaal winkeltjes en restaurantjes en een casino, helemaal ingericht in Italiaanse stijl. Prima, zit ik in Zuid Afrika in een soort little Italy... Zuid Afrika, en vooral Joburg, heeft heel veel van dit soort complexen. Omdat het overal zo onveilig is en alles omheind door hekken, muren, prikkeldraad, noem het maar op, bouwen ze dit soort dingen, waar je dan ‘veilig' rond kan lopen en je auto kunt parkeren. Montecasino is in Joburg de grootste en de trots van de stad. We hebben hier even rondgelopen en lekker koffie gedronken. Het viel me gelijk op dat de mensen hier heel vriendelijk zijn. Ik had even moeite met het accent waarmee (vooral de zwarten) Engels spreken, maar ze zijn altijd bereid het te herhalen, iets te regelen voor je en je met vanalles te helpen. Zo zijn we na Montecasino naar Top of Africa geweest, een hoog gebouw vanwaar je uitzicht had over de hele stad, en de man die daar werkte deed ontzettend zijn best om op een leuke manier ons de stad een beetje te laten leren kennen. Het uitzicht daar was super, je kon heel Johannesburg en in de verte zelfs Pretoria zien! Verder zijn we naar Soweto gereden, de grootste sloppenwijk van ZA (of eigenlijk stad), waar het Hector Pieterson Memorial staat. Ik heb alleen een redelijk goed deel gezien, maar zelfs als je er met de auto doorheen rijdt is het al heel indrukwekkend. Er stonden we stenen huisjes, maar ook hutjes enzo, en alles is heel vervallen en mensen hangen er maar een beetje rond. Niet veilig en je moet dan ook de deuren op slot doen en niet te lang stilstaan, maar verder is er niet zoveel aan de hand. Alleen 's avonds moet je er echt niet gaan rijden. Het Hector Pieterson Memorial is een gedenkplaats in Soweto voor de kinderen (zoals Hector Pieterson, welke de jongste was die toen overleed) die zijn vermoord door de politie in een opstand tegen de apartheid. Er stond toen een basisschool, en in de apartheid wilde de overheid dat de nationale taal Afrikaans werd, maar de zwarte mensen wilden dat niet omdat hun eigen cultuur dan verloren zou gaaan. Deze basisschool kinderen hebben een demonstratie hiertegen georganiseerd, waarbij de politie hen tegen wilde houden en zich zo bedreigd voelden (what the hell, het zijn kinderen!!?) dat ze zo ongeveer alle mensen die daar stonden hebben vermoord of verwond door om zich heen te gaan schieten. Deze gebeurtenis staat bekend als de eerste stap naar de anti-apartheid beweging. Het was erg indrukwekkend, ook het museum wat erbij hoort. Je kan je niet voorstellen hoe onderdrukt deze mensen waren in die tijd (en nu voor een groot deel nog steeds). Best heftig dus, maar heel goed om even te zien.
Anouk en ik zijn hierna verder gereden door Joburg, door het oude en nieuwe businesscentre en door een paar verschillende wijken. Dan zie je ook hoe lelijk Johannesburg eigenlijk is. Omdat alles zo omheind is valt er weinig te zien, alles wat er te doen valt is verspreid in de stad en in al die rare complexen. In de zwarte wijken zag het er veel leuker uit, er lopen mensen op straat en er zijn winkeltjes, maar daar was het zo gevaarlijk dat je niet eens de auto uit kan stappen (zegt men, ik heb het niet geprobeerd ;-) ). Ons eindpunt was Mellville, een studentenwijk met een straat waar allemaal restaurantjes en barretjes zitten. Hier was het wel redelijk veilig, en hebben we lekker cocktails gedronken en gegeten. De sfeer is met uitgaan veel leuker dan in Nederland. Als je toevallig met ander mensen aan een tafeltje zit klets je de hele avond met verschillende mensen, veel opener dan thuis!
Al met al die dag veel indrukken, veel nieuwe dingen gezien en meegemaakt en het was heel gezellig met Anouk!

De volgende dag heeft Anouk me naar Pretoria gebracht, met alle dingen die ik al verteld heb over mijn kamer, de mensen, de universiteit etc. Damn, het wordt wel een verschrikkelijk lang verhaal zo! Ik zit hier al anderhalf uur te typen haha! Maar goed, weer door:
In mijn tijd hier in Pretoria heb ik ook al veel kunnen doen, zo hebben we al een aantal keer gebraaid! Heel chill, iedereen niet zelf eten en drinken mee en dat gooien we gezellig samen op de bbq! Boerewors, socaties (shashlik zeg maar), maar ook salades, brood, en afgelopen week namen de Amerikanen zelfs marshmellows mee (het moet wel internationaal blijven hé ;-) ). Verder zijn we op de introductiedag naar ergens hier in de buurt geweest naar een grote boerderij (of hoe ze dat hier ook noemen) genaamd Klitsgrass, waar een gezin een bedrijf runt welke een heel programma verzorgt. Zo hebben we een djembé-workshop gehad, heel erg gaaf! De eigenaar liet ons de didgeridoo proberen en we kregen homemade brood, soep (soort erwtensoep!) en lasagne. Dit was echt heel gaaf en lekker, en was een leuke manier om iedereen te leren kennen.
Die avond zijn we ook uitgeweest op Hatfield square, en hebben we kennis gemaakt met de manier waarop de (vooral blanke) Afrikanen kunnen drinken. Wel heel gezellig, een groot plein met allemaal kroegen en banken buiten, waar je lekker kunt kletsen en muziek luistert. Dan verder naar de tenten in de buurt, welke meer clubs zijn. We zijn naar een zwarte club geweest (wisten wij veel), waar het heel gaaf was! Die zwarten kunnen dansen joh! En ze vonden het echt cool dat er een hele groep blanken was, waardoor ze ons allerlei dansjes gingen leren en op een gegeven moment de hele club dezelfde dans stond te doen. Nog nooit zoiets meegemaakt, echt super! Wat wel opvalt trouwens, is dat ondanks het drinken 80% van de (blanke) Afrikanen wel met de auto gaat. Vandaar dat ook afgeraden wordt om 's nachts te rijden, veel mensen zijn dan namelijk onder invloed en veroorzaken ongelukken.

Maar goed, dat weekend zijn we naar de Union Buildings geweest. Dat is het gebouw waar de president zit. Je kan er dus niet in, en was daarom niet heel boeiend, maar het is wel een mooi gebouw en je had mooi uitzicht over Pretoria. We waren ook zo'n beetje met de hele groep, dus dat was ook heel gezellig. Daarna een beetje door het centrum gelopen, maar daar was niet veel te doen omdat het zondag was en alles ongeveer dicht was. Maar daar kom ik vast nog wel, en volgens mij kan je er wel leuk winkelen. Pretoria zelf is trouwens helemaal niet zo boeiend, behalve de hoofdstraat (langste rechte straat van de wereld met 26 km!), het zijn vooral parken eromheen wat leuk is om een dag te bezoeken. Nu is alles door de winter ook nog best bruin (ondanks een stralende zon elke dag), in de lente wordt alles groener en mooier.
We zijn ook nog naar de bios geweest, die zit hier in het winkelcentrum van Hatfield en kost maar 20 Rand (2 euro), dus daar kom ik ook vast nog wel een aantal keer. En we hebben een braai gehad bij de housefather en -mother. Dat zijn zeg maar de bazen en aanspreekpunten van Tuksdorp. Zij zijn echt heel cool! Het is een getrouwd stel, Edwin is zwart en Helen is een blanke Brit (erg uitzonderlijk!). Edwin heeft ook de leiding over de faculteit in Mamelodi (de sloppenwijk/township van Pretoria) en Helen is social worker en werkt in Mamelodi. Zij kunnen dus ook regelen dat we vrijwilligerswerk kunnen doen daar. Ik heb me er voor opgegeven en binnenkort hoor ik wat ik kan doen daar (bv voorlezen, sport, theater etc). Dat ga ik dan 1 keer per week doen, heb ik heel veel zin in!

Afgelopen weekend ben ik met Leonie, Kim, Gerrit en Anna (een Tsjechisch huisgenootje) naar het Voortrekker monument geweest. Dit is een monument van de blanke boeren die in 1800 nog wat met 500 boeren 12000 Zulu's hebben vermoord in de Battle of Blood River. Best indrukwekkend, maar lelijk ;-) en heel dubbel! Ik begrijp dat de blanke en de zwarten hier allebei aandeel hebben gehad in hoe de apartheid tot stand kwam, maar de blanken hebben de zwarten wel onderdrukt op een gruwelijke manier en zijn dan nog trots dat ze 12000 zulu's hebben kunnen vermoorden? Ik kan er niet helemaal bij met mijn hoofd, en vele in de groep met mij. Maar de blanken vinden dat de Zulu's zijn begonnen, dus they had it coming. Nou goed, dat blijft hier een groot punt, de blanken vinden werkelijk dat na de afschaffing van de apartheid de hele situatie is opgelost, terwijl de zwarten nog steeds niet de kansen krijgen die de blanken krijgen qua opleiding, werk, huizen etc. Het is een hele beladen sfeer die je overal merkt, de blanken zeggen gewoon ‘ja maar de zwarten zíjn gewoon anders, daar doe je niks aan'. En omdat de zwarten de criminaliteit instandhouden omdat ze verder geen kans krijgen iets op te bouwen, en de blanken de angst instandhouden omdat ze zwarten niet toelaten in hun leven, gaat het cirkeltje maar door en houden ze beiden de hele situatie in stand. Heel raar, en vooral omdat ik niet het gevoel heb dat ik er iets aan kan doen. Ik kan mijn steentje bijdragen door bijvoorbeeld gewoon naar een zwarte club te gaan en vrijwilligerswerk te doen in de township, maar het blijft een druppel op een gloeiende plaat. Overigens is het wel heel interessant om hier eens deel van uit te maken en over na te denken, je waardeert wel ontzettend wat we thuis allemaal hebben.
Na het Voortrekker monument hebben we nog het Freedom Park bezocht. Dit park is net nieuw en ook nog niet helemaal af maar het was wel mooi. Het is een eerbetoon aan alle mensen die in de 8 grote oorlogen/gebeurtenissen in Zuid Afrika een bijdrage geleverd hebben aan de strijd voor vrijheid wat ZA nu maakt tot wat het is. Ze hebben een wall of names, en een hall of leaders, en we kregen een rondleiding waarin alle symboliek van het park is uitgelegd. Was best indrukwekkend!

Die avond hebben we nog een braai gehad met de hele groep en vervolgens zijn Leonie, Kim en ik nog naar een tent bij Hatfield square geweest (Auntclass). Dit is een soort rockkroeg, en was erg gezellig! Iets te gezellig, want die zondag heb ik de hele dag met een gigantische kater gelopen (lees: in bed gelegen). Wat wil je ook als de shotjes maar 50 cent kosten! Maar geen shotjes meer voor mij in ieder geval!

Dit lijkt me een heel mooi punt om af te sluiten. Iedereen is weer bijgepraat, ik heb honger, rsi in mijn polsen en vierkante ogen. Ik heb wel eindelijk ook foto's kunnen plaatsen op Facebook! Als iemand ze niet kan zien (omdat diegene nog een beetje achter loopt met de techniek van tegenwoordig ;-) ) laat het ff weten, dan kan ik kijken of ik een linkje kan sturen waarmee je ze toch kan zien!
Nou mensen, laat je reacties achter, ik verheug me erop! Ik ben benieuwd hoe het daar gaat, mis iedereen thuis nu wel hoor!

Dikke knuffel voor iedereen!