En dan zit je met je moeder ineens in Zuid Afrika!

Mijn diepe diepe diepe excuses voor de vertraging van dit verhaal! Weer veel te veel gedaan de laatste weken, en ik moet eerlijk zeggen dat ik van Kaapstad zoveel foto's en verhalen had, dat ik gewoon niet wist waar te beginnen, en ja....dan krijg je ernstig uitstelgedrag ;-)
Maar goed, toch maar aan gewaagd, en wat iedereen natuurlijk wil weten, is hoe vonden mijn moeder en stiefvader het hier?? Nou dat hebben ze lekker zelf opgeschreven, want wie hier zit moet een blog bijhouden haha! (Dus Jori ook jij moet eraan geloven ben ik bang ;-) ) Ik heb hen gevraagd om ook een stukje te schrijven over hun ervaring in Zuid Afrika, en dat is een prachtig lang verhaal geworden waardoor ik een hele hoop dingen niet meer hoef op te schrijven dus bedankt mam! Zie hieronder voor hun ervaring, en ik zal daarna aanvullen, want niet alles hebben we samen gedaan, en niet alles hebben we hetzelfde ervaren ;-)

'Na 3 weken vakantie bij Mandy in Zuid-Afrika, hebben wij de belofte afgegeven om onze belevenissen op te schrijven voor haar blog. Nu pas begrijpen wij, dat het blog niet zo vaak wordt bij gewerkt. Je krijgt zoveel indrukken, dat je echt tijd moet maken om dit te kunnen verwoorden. Inmiddels zijn wij weer thuis ( helaas!! ) en na een dag uitslapen, foto's kijken en troep wegwerken, hebben wij de rust gevonden om onze belevenissen op te schrijven.

Aangekomen in Johannesburg, ( na 2 uur vertraging ) werden we opgehaald door Mandy en Leonie (onze chauffeur de rest van de vakantie !!). Zo konden we rustig wennen aan het links rijden en even bijkomen van de reis. Prima geregeld. We werden onder gebracht in een guest house, dat banden heeft met de universiteit op loopafstand van Tuksdorp. Dezelfde avond gingen we naar een pizzeria, wat eigenlijk een slager is (???) en waar mensen die muziek maken, de kans krijgen om op een podium hun talenten te laten zien en horen. Iedereen neemt gewoon zijn eigen drank mee. We werden voorgesteld aan mensen van over de hele wereld, van Mexico tot China.

Zowel Pretoria als Johannesburg lijken op het eerste gezicht erg veel op een westerse stad, maar als je om je heen kijkt zie je overal prikkeldraad en schrikdraad rond de huizen, overal security, bedelaars en zwervers. Maar ook hele dure auto's. Parkeermeters werken daar niet, daar heb je mensen voor die je een plek aanwijzen en je auto bewaken voor een paar rand. De zon die daar om 6 uur al onderging samen met de temperatuur. Zo kon het overdag 32 graden zijn en 's avonds een graad of 14. Tegenstellingen zijn hier erg groot. Arm en 'rijk', de criminaliteit en toch ook de behulpzaamheid van de bevolking. De eerste dagen waren we bang om alleen over straat te gaan en erg op ons hoede (zelfs een paar keer aangeklampt en nagezeten ), maar je leert te zien en te reageren (niet reageren dus!) en voelt je steeds meer op je gemak, wat je dan ook uitstraalt en niemand valt je meer lastig.
Het leven is betrekkelijk goedkoop hier (voor ons dan). Hoewel het in Kaapstad al iets duurder is. Maar hier kan je rustig een rondje weggeven, want je betaald hier gemiddeld maar 12 rand voor een drankje ( wat ong. € 1,20 is ) Voor zo'n 100 rand heb je een goede maaltijd, met drankjes en koffie erbij ( € 10,= ) Het enige waar je hier aan moet wennen is dat tijd hier geen rol speelt en dat je overal lang op moet wachten. De studenten (incl. Mandy) passen zich hier makkelijk (en graag) aan.. En ook wij moesten eraan geloven. Zo wisten wij al gauw, dat als er gezegd werd dat we om bijv. 6 uur gingen eten, het met gemak een uur later werd omdat die of die ook misschien nog kwam. Nou, dan staken we maar een sigaretje op, namen een drankje en wachten tot iedereen zover was (lastig voor zo'n pietje precies als ik, maar het went).

De eerste week heeft Mandy ons tussen de colleges door vele plekken laten zien in de omgeving die erg veel indrukken hebben achter gelaten. Zo zijn we naar Mamelodi geweest. Op een school in deze Township, doen de studenten vrijwilligerswerk. Wij mochten mee en hebben de schoolkinderen voorgelezen. Ook zijn we naar het Lion park geweest en hebben we kleine leeuwtjes geaaid. We zijn door Soweto gereden, naar het Nelson Mandela huis en het Hector Pietersen monument geweest, we hebben de Union buildings (het huis van de president) gezien. We zijn naar het Freedom park, het Voortrekkermonument en Church street, een wijk met alleen maar zwarte mensen en waar je als blanke erg opvalt. Het Carlton Centre, het hoogste gebouw in Johannesburg, waar je een fantastisch uitzicht hebt over een heel groot stuk van Johannesburg.

We zijn ook erg leuk ontvangen door de andere studenten in Tuksdorp en ook meegesleept het nachtleven in. Tja, het blijven studenten. Na een paar dagen kende iedereen ons en werd ons steeds gevraagd waar we geweest waren of wat we gingen doen. We werden ook op een braai uitgenodigd ter afscheid van één van de franse studenten op vrijdagavond. Wat een feest was dat. En ja, ook wij hebben de gevaarlijke shotjes leren kennen (dat was één keer en nooit meer!! Zware afdronk hebben die dingen).
Op zaterdag weer een feest. Mandy had kaartjes voor ons gekocht voor een belangrijke Rugby wedstrijd en een optreden van 4 Zuid Afrikaanse bands op Hatfield Square, het uitgaanscentrum wat helemaal afgeladen was met mensen, ze zaten zelfs in de bomen. Verstaan deed ik het niet echt maar de meeste zongen uit volle borst mee. Zoals wij met Marco Borsato of Blöf mee zouden galmen.

Na een week in Pretoria, vertrokken Mandy en Leonie alvast naar Kaapstad en bleven wij nog een nachtje in Johannesburg. Zo zaten wij tegenover het vliegveld om vanaf het terrasje de natuur te bekijken. We hebben nog nooit zoveel verschillende vogels gezien. De volgende dag hebben wij het vliegtuig gepakt.
En dan kom je in een regenachtig Kaapstad aan, dat viel wel even tegen hoor. De tafelberg was ook helemaal in de wolken gehuld.
De dames kwamen ons van het vliegveld halen. Toen zij de dag ervoor aankwamen hebben ze direct een auto gehuurd, want zonder vervoer doe je hier niet veel. De afstanden zijn erg groot hier.
Mandy en Leonie zaten bij een tante van Leonie in een luxe bungalow waar ze een paar dagen zouden blijven. Met deze luxe Chevrolet lieten wij ons naar een backpackers 'hotel' aan de kust (Seapoint)brengen. Dat was even slikken toen we daar aan kwamen. De koffers konden er net staan maar dan kon je niet meer om het bed heenlopen. Erg schoon was het ook niet, maar vooruit. Het voorstel van de meiden was om rond te trekken zodat we niet zoveel tijd zouden verliezen met heen en weer rijden naar hetzelfde punt Dus 3 nachten zouden we hier wel overleven, maar we gaan voor iets meer comfort (hoe verwend!!!)

De dag erop zijn we naar Waterfront gereden, 10 minuten verderop. We wilden naar Robbeneiland gaan maar omdat het een feestdag was zat alles vol voor die dag en kochten we kaartjes voor de dag erop. Dan maar naar de Tafelberg. Wat een keuze. Het weer was opgeknapt en de berg lag volledig in de zon. Sta je bovenop de berg (wel met de kabelbaan gegaan hoor) zie je een walvis zwemmen, wat een kick. Onze eerste walvis. Het uitzicht is echt geweldig van bovenaf. Je staat een kilometer boven de stad, midden in de stad. Heel dapper hebben we een wandeling van anderhalf uur rond de tafelberg gemaakt. Een fantastische ervaring.
De dag erop naar Robbeneiland. De bootreis zelf was al een avontuur. De zeehonden en dofijnen naast de boot zien zwemmen en dan ben je er nog niet eens. Op het eiland nog pinguïns en een zwarte mamba (slang) gezien. Het verhaal van Robbeneiland is natuurlijk niet zo mooi. Eerst kregen we een bustour over het eiland en werd er een hoop verteld over de tijd van de apartheid. Zo zagen we de diverse verblijven en het terrein waar de gevangenen moesten werken. In het gevangeniscomplex werden we rondgeleid door een voormalig politiek gevangene van het eiland die ons o.a. de cel van Mandela liet zien. In diverse cellen hingen verhalen van voormalige gevangenen die een diepe indruk achter lieten. En dan besef je pas dat die tijd eigenlijk nog maar net voorbij is.

Aangezien Leonie het erg fijn vind om auto te rijden en ze ook erg relaxed reed, lieten wij ons vanaf de achterbank lekker rondrijden. Erg luxe, rustig om je heen kijken en genieten van het uitzicht ipv op het verkeer te moeten letten. Bedankt Leonie.
Vanuit Kaapstad hebben we ons dan ook naar Simon's Town laten rijden. Mandy had voor ons een ander onderkomen geregeld in Simon's Town, omdat er in hun backpackers hostel geen kamers met eigen douche vrij waren (waar Ina na de ervaring in Seapoint op stond). Gelukkig maar, want het was een van de mooiste onderkomens die we hebben gehad. De kamers die normaal werden verhuurd hadden ze nodig dus kregen we een appartement met 2 slaapkamers, een grote keuken en woonkamer voor hetzelfde geld. De nacht erop kwamen de meiden dan ook bij ons 'logeren'.
Tijdens de rit naar Simon's Town zijn we diverse keren gestopt omdat we weer walvissen zagen. De dag erna stond een rondrit op het programma. Eerst de pinguïns een stukje verderop bij Boulders beach. Bleek het dat deze jongen hadden, vielen we weer met onze neus in de boter. En een stukje verderop bavianen! Die zaten op hun gemak een rij met vuilnisbakken overhoop te halen. Wat een brutale, lelijke beesten zijn dat. En we hebben er die dag nog veel gezien.
Door naar Kaap de Goede Hoop dwars door een reservaat met struisvogels met jongen, bokjes, dassies en vele andere dieren.
Na een goede klimpartij door naar Cape Point, met het zuidelijkste puntje daar. Wederom bleef de natuur ons verbazen, het is echt nergens hetzelfde.

Omdat het de volgende dag mooi weer zou worden, wilden de meiden graag leren surfen in Muizenberg. Wij zouden dan lekker aan het strand gaan liggen. FOUT. De meiden gingen weliswaar surfen, maar wij stonden onder een afdakje te schuilen voor de regen en hebben leuke foto's gemaakt van de vele pogingen van de dames om op de plank te blijven staan. Maar we hebben ze erop!!! We vingen die dag nog net een stukje op van een recordpoging voor het Guinessbook om met zoveel mogelijk mensen op één golf te surfen. Het record stond al op hun naam met 110 (?) mensen. Of de poging gelukt is, hebben we niet meer gehoord.

Nu werd het tijd om de walvissen wat beter te gaan bekijken in Hermanus, een plaats waar vele walvissen een week of 10 zouden blijven om te paren en/of te bevallen. Ons verblijf was in het Hermanus backpackers. Een erg relaxte plek, met super gezellige mensen. Maar we kwamen voor de walvissen en die hebben we gezien. Na een stukje lopen richting strand zagen we gelijk een walvis met baby vlakbij de kust, en dan bedoel ik écht vlakbij. Die walvis moet geweten hebben dat we keken want zij gaf nog even een show weg door een paar keer uit het water te springen. Dan sta je wel even met open mond te kijken, wat een prachtig gezicht is dat.,
s'Avonds was er een braai bij de backpackers met een man of 16, maar de avond begon pas echt na het eten. Goede muziek, poolen, lokale wijn en biertjes en veel gezellige mensen tot diep in de nacht.

De volgende dag splitsten we ons op. De meiden gingen met haaien zwemmen, die ons echt te groot en te gevaarlijk leken, dus boekten wij een boottochtje om walvissen te gaan bekijken in open water. Aangezien de boot van 12 uur al vol zat moesten we die van 3 uur pakken. Jammer dachten we nog, totdat de mensen terug kwamen van die boot. Eén walvis gezien in de verte en geen actie. Nou ja, we zien wel. Een boottochtje is ook al leuk, dachten wij. Maar na een hele tijd varen, stopte de boot en van alle kanten zagen we walvissen. 7 stuks!! Ze gingen zelfs onder de boot door. Een mooie show gezien van een walvis die maar op het water bleef slaan met zijn staart. Dat schijnen ze wel 40-50 keer te kunnen doen. En dat niet meer dan zo'n 50 meter van de boot vandaan. Alweer een geslaagde dag, de zoveelste op een rij.

Op naar Stellenbosch, de wijnstreek. Dan mag een wijnproeverij natuurlijk niet ontbreken. We hadden een tour besproken, waar we langs 4 wijngaarden zouden gaan. Zelfs Rob heeft wijnen geproefd (die echt alleen maar bier drinkt en wijn azijn vindt) en in de loop van de dag vond hij het zelfs lekker hahaha. Bij thuiskomst hebben we nog genoten van de daar gekochte wijnen en kaasjes. s' Avonds zijn we met de gids en 2 Zwitserse jongens, die bij ons in de bus, zaten uit eten geweest, om daarna nog tot in de kleine uurtjes te gaan dansen.
En toen was het alweer tijd om terug te gaan naar Kaapstad. Omdat we op zondag aankwamen, was alles nogal rustig daar. Daarom zijn we, na lekker te hebben gegeten, bij Mandy en Leonie in hun hostel nog wat gaan drinken en hebben we alle foto's bekeken ( zo'n 1500 !! )
De laatste dag zouden we een wandelroute lopen langs allerlei geschiedkundige punten, maar dat werd meer een winkeltour langs allerlei aparte winkels en markten. Maar weer ontdekten we allerlei mooie plekjes. Zo liepen we ineens een winkelcentrum met 4 verdiepingen, weer die tegenstellingen. Aan de ene kant armoede op straat en dan al die luxe in zo'n centrum.

Na een etentje bij de Mexicaan was het tijd om terug te gaan. De volgende dag moesten we om 4 uur uit bed om de meiden naar het vliegveld te brengen. Maar ja, als het gezellig is wordt het altijd wat later en zodoende versliepen de dames zich. Gelukkig kwamen we nog op tijd op het vliegveld. Met een dubbel gevoel namen wij afscheid.
s' Avonds stapten wij met enige weemoed op het vliegtuig.
Het was een reis om nooit te vergeten en om die zeker nog eens te vervolgen. Er is nog zoveel te zien, waar we de tijd niet voor hadden.
Maar zonder Mandy en Leonie, hadden we nooit zoveel gezien en ondernomen. Mede dankzij hun lef en ondernemingslust hebben wij een fantastische tijd gehad.

Na het schrijven van dit epistel heb ik nog meer bewondering voor Mandy, dat ze iedere keer weer haar belevenissen met ons deelt,. Ik weet nu hoeveel tijd het kost.
We kijken uit naar haar volgende avontuur, ook met enige jaloezie omdat wij er niet bij zijn, wetend hoe geweldig het daar is.'

Zoals jullie konden lezen hebben mijn moeder en stiefvader het heel erg naar hun zin gehad hier! Zo erg zelfs, dat ze nu een campertrip door Zuid Afrika aan het plannen zijn, en mijn moeder maar niet kan wennen aan het Nederlandse ritme! Voor wie mijn moeder kent, weet wel dat dit nogal uitzonderlijk is haha! Dat belooft wat voor mijn terugkomst, want voor wie mij een beetje kent, jullie weten dat ik de snelste al niet ben...kan je vertellen dat het er niet veel beter op is geworden haha!
Maar in ieder geval, ik vind het super dat ze zo'n mooie tijd hebben gehad, dat is veel leuker dan alleen het feit dat ze mij hebben opgezocht, dat ze er zelf ook goede herinneringen, dromen en fascinaties aan over hebben gehouden vind ik veel meer waard!
Zelf heb ik het als heel leuk, raar, mooi en vermoeiend ervaren ;-) Vond het top dat ze er waren, dat ik ze kon laten zien wat ik nu allemaal meemaak en hoe Zuid Afrika een beetje is, en heb een hele gave tijd gehad met ze in Kaapstad! Het was wel raar om je moeder op te halen op het vliegveld aan de andere kant van de wereld, waar jij het op je duimpje kent en zij geen idee hebben waar ze terecht komen. Het deed me een beetje denken aan de dag dat ik zelf hier aankwam, verloren omdat je geen idee hebt en nieuwsgierig naar wat er nog komen gaat. Anouk heeft me aan de hand genomen, me in twee dagen geprobeerd te laten zien en uit te leggen wat me te wachten stond, hoe je reageert op mensen en wat de gewoontes zijn. Dat probeerde ik met hen ook te doen, al wist ik dat het heel overweldigend zou zijn. Vooral voor mijn moeder, die net als ik ook bang was gemaakt door alle verhalen over criminaliteit en wat er allemaal vooral niet kan. Gelukkig was het na een paar dagen een stuk minder en voelde ze zich meer op hun gemak, waardoor ze zelf ook een beetje de boel konden verkennen.
In Pretoria zelf heb ik ze, zoals jullie al gelezen hebben, geprobeerd ze de standaard plekken te laten zien. Het mooiste vond ik zelf echter die kleine dingen die je als vanzelfsprekend gaat zien en die zij als verbazingwekkend ervaren, zoals links de trap oplopen en dat steeds verkeerd doen waardoor je altijd tegen iemand aan botst, of je sigaret weggeven aan iemand op straat. De rennende mannetjes die je een parkeerplek willen aanwijzen voor 5 rand, of inderdaad het feit dat alles hier op zijn elf-en-dertigst gaat en het dus heel normaal is dat je te laat komt of plannen op het laatste moment veranderen. Het liet mij weer even met beide benen op de grond komen en waarderen hoe goed ik het hier heb. Vermoeiend was het echter ook, omdat ik ten eerste colleges had tussendoor, en van hot naar her aan het rennen was om iedereen tevreden te houden (nee dat was ik inderdaad niet meer gewend haha!), en ook omdat ik het niet meer gewend was om hen zo lang om me heen te hebben aangezien ik al een tijdje het huis uit ben, en met Rob (stiefvader) was ik nog nooit op vakantie geweest. Maar gelukkig houden zij ook beiden wel van een feestje en kon ik ze lekker meenemen naar de dingen die gepland waren die week. Met de groep internationale studenten ging het ook heel leuk, iedereen vond het gaaf dat ze er waren én zo leuk meededen met alles, en de shotjes kwamen ze dan ook niet onderuit haha!

Kaapstad was de volgende stop, waar ik ook heel erg naar uitgekeken had na al die weken hard werken op de universiteit ;-) Leonie en ik zijn de eerste dagen bij familie van haar vriend geweest, waar we mochten logeren in een heeeeeerlijk bed in een prachtig huis met twee lieve pubermeiden, 5 katten, 2 honden en een papegaai, welke ons goed hebben vermaakt! Bij hen hebben we ook een braai gehad en zijn we verwend met goede wijn, leuke gesprekken en hele gastvrije mensen!
Ik ga niet in herhaling vallen qua de dingen die we hebben ondernomen in Kaapstad, maar ik kan jullie vertellen dat het daar ontzettend mooi is! We hadden een (hele chille!) auto gehuurd voor die weken, zodat we lekker veel konden zien. We zijn van Kaapstad (wij in Constantia, een rijke wijk in Kaapstad, mijn moeder en stiefvader in Seapoint, wijk aan de kust), naar Simon's town (schattig dorpje zuidelijk van Kaapstad, waar we konden surfen in Muizenberg), via Hermanus (de walvis-spot-plaats van Zuid Afrika), naar Stellenbosch (wijnproeven) weer terug naar Kaapstad (in het centrum) getrokken, en konden zo in korte tijd heel veel zien zonder ontzettend te haasten.
Kaapstad vind ik een hele gave stad, er is veel te zien, zoals de standaardplekken Tafelberg, Robbeneiland, Kaap de goede hoop en Cape Point, welke allen heel indrukwekkend waren en de natuur helemaal prachtig! Robbeneiland heeft wel indruk gemaakt, je kan je niet voorstellen hoe de gevangenen daar behandeld werden tijdens de apartheid. Met alle plekken hebben we overigens ontzettend veel geluk gehad met het weer, waardoor het uitzicht steeds weer adembenemend was. Ook erg leuk uitgaan daar, en Leonie en ik hebben daar een paar mooie avonden beleefd!
Het surfen vond ik heel erg gaaf, wat een gevoel van vrijheid als je door zo'n golf word meegenomen! Ook als je een beetje kan blijven staan geeft dat een waanzinnig gevoel, al kwam dat bij mij maar sporadisch voor want echt goed ben ik er niet in ;-) Gelukkig krijg ik nog de kans om te oefenen, en ga ik ook sowieso met Jori nog surfen!
Hermanus vond ik persoonlijk het allergaafst, het is echt zo'n ons-kent-ons dorpje, en inderdaad na een dag kwamen we al mensen op straat tegen die we al eerder hadden gesproken en/of de avond mee hadden doorgebracht in de backpackers waar we verbleven. Deze was super gezellig en sfeervol en we hebben daar ook een paar hele mooie avonden doorgebracht! Een van de jongens die daar werkte konden we het goed mee vinden en de laatste dag heeft hij Leonie en mij meegenomen op de whalewatching boot waar mijn moeder en stiefvader de dag ervoor van hadden genoten. Was super gezellig, en hij heeft ons ook een paar mooie plekken van Hermanus laten zien waar we nog zeiknat zijn geworden door een golf die ons tijdens de zonsondergang compleet overspoelde, en lekker met zijn hond gespeeld op een berg onder het genot van uitzicht over de zee, compleet met walvissen! Deze waren natuurlijk wel een hoogtepunt van deze plek, en hoe vaak we ze ook hebben gezien, ze blijven fascineren en heel speciaal om er weer een tegen te komen.
Dan had je natuurlijk nog het sharkcage-diven, wat helemaal geweldig was!! 's Ochtends heel vroeg opgestaan en tijdens de rit er heen kwamen we de groep Amerikanen uit Tuksdorp tegen die dus ook gingen. Tijdens de boottocht bleek al dat niet iedereen bestand was tegen een wiebelende boot, en wij waren erg bang het ook te krijgen (zeker gezien de kater die toch wel achterin je hoofd blijft spoken na weinig slaap ;-) ), maar gelukkig hadden wij er weinig last van. Na twee uur wachten (bibberend in een natte wetsuit, met een zenuwachtige tourguide omdat ‘het normaal gesproken niet zo lang duurt hoor!' en kotsende mensen om je heen) kwam dan eindelijk de eerste haai! Hup direct 5 mensen de kooi in, zwembril en loodriem om en wachten tot de volgende komt want dan moet je heel snel onder water! Gelukkig kwamen ze na de eerste achter elkaar en steeds werd het aas opnieuw uitgegooid, riep de crew ‘DOWN DOWN DOWN' als de haai kwam en ging iedereen als een gek onder water of foto's maken. Wat een adrenaline, en wat een imposante dieren!! Die bek open en recht op je af, heel erg gaaf! Ik vond het niet eng, omdat de kooi wel veilig is en we goede instructies kregen, meer voor het koude water (18 graden!), maar ook dat viel dankzij alle adrenaline erg mee. Super super super! Dat was echt een gave dag, er is ook een video van gemaakt maar die kan ik helaas pas laten zien als ik weer thuis ben, maar de foto's ondersteunen het een beetje.
Vervolgens dus naar Stellenbosch voor een dagje wijnproeven. Erg geslaagd, en de dag werd steeds gezelliger naarmate er meer wijntjes achterover werden geslagen! Uitspugen doen we niet aan en na drie stuks smaakt alles even lekker (of slecht...). Was erg leuk in ieder geval, en ook mijn stiefvader, geen wijnliefhebber, had het goed naar zijn zin! De avond hebben we voortgezet in onze backpackers met de (knettergekke) tourgids, die zelf ook wel van een wijntje houdt, en nog een paar andere gasten.
Toen de laatste paar dagen in Kaapstad, lekker rond geslenterd, geshopt (hele gave broek gekocht!!) drankjes gedaan en gegeten. Inderdaad hadden Leonie en ik ons de ochtend van vertrek verslapen omdat we de avond ervoor (of eigenlijk drie uur eerder) nog een laatste drankje in hostel hadden gedaan na de wijn bij mijn moeder's hostel op te drinken. Niet zo geslaagd dus als je om half 5 's ochtends klaar moet zijn, maar ja ik zou Mandy niet heten als ik de vakantie niet in stijl zou afsluiten! Tijdens een aantal pogingen om Leonie wakker te maken, koffers uit de dormroom met 10 andere slapende mensen te slepen, en deze in de gang vervolgens dicht te kunnen krijgen, compleet in een deuk te liggen en zo snel mogelijk aankleden en gaan! In de auto nog maar even hard Kent en DJ Fresh opgezet om wakker te worden en veilig op het vliegveld aan te komen. Wel gered uiteindelijk en na een snel sigaretje nogal chaotisch afscheid genomen van mijn moeder en stiefvader. Op zijn Zuid Afrikaans, in stijl, en blij dat ik niet de kans had er te veel over na te denken dat ze weer weg gingen. Ze weten dat ik goed zit hier, ik zie ze over twee maanden en ik stuur ze terug met prachtige herinneringen aan een geweldig land!
Overigens met Leonie was het ook helemaal top, gewoon twee weken gezelligheid, niet moeilijk doen en zoveel mogelijk zien. Heel veel lol gehad samen en gelukkig konden mijn moeder en stiefvader het ook goed met haar vinden. Nee Leo, je komt niet meer onder Amersfoort uit!

En nu zit ik weer in Pretoria op mijn kamertje te vechten om dit verhaal af te krijgen, zodat ik naar bed kan (het is 1 uur 's nachts) en morgen weer lekker college kan volgen! Nee zelfs dat vind ik niet erg, alles geeft hier genoeg afwisseling en ik vermaak me nog opperbest! Ik mis jullie wel allemaal, heb zin om met iedereen weer af te spreken, drankjes te doen samen en verhalen te horen van hoe het jullie is vergaan! Binnenkort zal ik nog wat meer vertellen over mijn weekend in Clarens, daar zal ik jullie nu niet meer mee vermoeien want ik geloof dat dit verhaal alweer lang genoeg is geworden!

Ik kijk met nieuwsgierigheid uit naar de reacties, vind het altijd zo leuk om te horen van iedereen!

Groetjes, liefs en dikke knuffels!!

Het land vol tegenstellingen

Jeetje wat mis ik jullie toch wel nu hoor! Ondanks het feit dat mijn moeder en stiefvader hier morgen aankomen, wat supervet is, was afgelopen week toch wel een minor breakdown...
Maar ja, dat is natuurlijk ook logisch, zeker aangezien ik hier nu al precies twee maanden zit! Wat gaat de tijd toch snel, met al die indrukken en uitjes...

Maar afgezien daarvan gaat het hier heel erg goed! Inmiddels is het lente en lekker warm (30 graden!), nog steeds geen regen gezien, wat niet echt relaxed is gezien de vervuiling en het stof in de lucht waardoor ik al ruim een maand strontverkouden ben, maar ik zal niet klagen met alle slechte weerberichten die ik vanuit Nederland te horen krijg!
De vorige keer heb ik jullie al verteld dat ik naar Swaziland zou gaan om te zien hoe de koning zijn 14e vrouw uitkiest, en waarschijnlijk hebben jullie de foto's op Facebook al gezien om dit te ondersteunen, maar dat was een hele ervaring!
Van te voren was alles redelijk goed uitgedacht; auto gehuurd, hostel geboekt etc. Maar Afrika zou Afrika niet zijn als dat niet allemaal wat anders liep... We zouden met 6 meiden vrijdagochtend vertrekken zodat we op tijd in Swaziland aankwamen, waar we een hostel hadden geboekt bij de hoofdstad Mbabane. Dan zouden er nog 3 andere groepen gaan, 5 jongens, een groep amerikanen en een groepje die een eigen auto had. De jongens zouden later vertrekken vanwege colleges, en Leonie en ik zagen dat 6 uur 's ochtends al niet zo zitten, toen we hoorden dat de jongens een lodge in een wildlife park hadden geboekt. Dat wilden wij ook! (plus al die roddeltantes bij elkaar een heel weekend is ook niet echt iets voor mij ;-) ) Dus de avond voor vertrek de hele boel weer omgegooid, lodge bijgeboekt en auto omgeboekt naar een 7-persoons. Wij gingen dus lekker met hen mee, en konden uitslapen vrijdag! De rit er naartoe ging allemaal prima, Leonie achter het stuur en ik navigeren (lekker veel ruimte voor mij, de jongens met hun lange benen klem achterin, goed geregeld!). Na ongeveer 4 uur rijden kwamen we bij de grens aan, waar je ongeveer een half uur in de rij staat, waarna je denkt klaar te zijn voor Swaziland...niet dus! Stempeltje hier, stempeltje daar, je blijft bezig! Maar na ruim een uur (het was inmiddels bijna donker) toch gelukt en op naar het hostel. Dat bleek ook nog aardig moeilijk te gaan in het donker. Geen idee waar we waren en uiteraard verkeerd gereden, waardoor we aan de verkeerde kant van het wild life park zaten. Uiteindelijk maar gevraagd aan een mannetje daar en stuurde ons midden de bush bush in, want ‘dan steek je het park rechtstreeks door en is het korter'. Ja korter was het wel, maar sneller zeker niet! Na een uur rijden over gravelroads, zonder verlichting, geen idee of er ergens gevaarlijke dieren in de buurt zijn en het ergste; met het rode lampje van de benzine aan! Eindelijk weer een verharde weg gevonden en gestopt bij het eerste de beste hostel wat we tegenkwamen. Helaas was het een feestweek in Swaziland en was alles volgeboekt. Maar gelukkig was de eigenaar heel erg relaxed, we hebben daar wat gegeten en hij heeft ons op een servetje tot op de meter uitgetekend waar we heen moesten. Het was nog geen vijf minuten rijden naar onze lodge.
Om 11 uur daar dus aangekomen, spullen gedumpt, en door naar een feestje vlakbij welke de hostel eigenaar ons had aangeraden. We waren wel toe aan een drankje! The House on Fire was een soort half openlucht cafe/club, waar een bandje speelde en vervolgens een dj. We hebben ons daar prima vermaakt en gingen voldaan terug naar onze lodge.
En dan wordt je de volgende dag wakker en zie je ineens waar je bent...wat een topplek! Midden in het park, wakker worden tussen aapjes, wilde zwijnen, bokken en vogels, naast een zwembad in de middle of nowhere. Lekker koffie gedronken, gedoucht, ontbijten met een boterhammetje pindakaas en een plan maken voor de rest van de dag. We hadden al gehoord dat die dag niet veel zou gebeuren, alle actie was zondag en (helaas) maandag. We zijn de hoofdstad in gereden en hebben daar de middag doorgebracht, ook al stelt de stad niet zoveel voor. We hebben we de sfeer van Swaziland kunnen proeven, wat een geweldige mensen! In de auto ernaartoe werden we al uitgebreid na gezwaaid door de locals, kinderen die naast de auto gingen rennen luid gillend, meisjes die in een truck voor ons reden en poseerden voor de foto, dansten op onze muziek etc etc. Iedereen is super vriendelijk en blij dat je ze aandacht geeft. Ook in Mbabane, als je iets koopt zijn ze zo dankbaar, want waarschijnlijk betaal je drie keer zoveel als een local zou doen, en voor een lunch kom je dan nog niet boven de 6 euro uit. Terug bij de auto kwamen er drie jongetjes naar me toe die in koor vroegen of ik alsjeblieft brood voor ze wilde kopen...wie ben ik om dat te weigeren?! Hup, naar de supermarkt met ze en broodjes en fanta gekocht. Wat waren ze blij, en ik met hen!
's Avonds in de lodge wat broodjes gegeten na een veel te zware lunch, en tijdens de koffie heb ik een tijdje in mijn eentje op de veranda genoten van de sterren en de krekels en vogels. Intense ervaring, zo'n relaxte sfeer bij iedereen en gewoon lekker je eigen ding kunnen doen in zo'n prachtige omgeving. Heel anders dan Pretoria en iedereen genoot ervan. Met de groep waar ik mee was was het sowieso heel chill, niemand deed moeilijk, alles kan niks moet. Die avond afgesloten met een groot kampvuur, waar de gitaar en djembes tevoorschijn werden gehaald en onze eigen zanger Shane met een van de andere reizigers ons tijdens een ruim twee uur durend concert heeft vermaakt.
De volgende dag zouden we de ‘reed-dances' te zien krijgen bij het royal palace. Het zou om twee uur beginnen, dus besloten om 's ochtends nog even te genieten van het wildlife park waar we zaten. We hebben een ruim twee uur lange wandeling gemaakt waarbij we naast zebra's en krokodillen hebben gestaan en de gebruikelijke bokken en wilde zwijnen. Heel leuk om een keer te voet te doen, dan kom je er wel heel dichtbij! Mooie tocht gemaakt langs een groot meer en daarna geluncht naast de nijlpaarden. Toen op weg naar de dansen, Leonie en ik hadden van tevoren traditionele doeken gekocht die we als rok moesten omslaan omdat je als vrouw daar geen broek aan mocht. Wel gaaf om een beetje te blenden, en de mensen daar reageerden ook heel enthousiast. De sfeer was daar heel erg chill, iedereen zwaait weer, wil je even aanraken en ik ben zelfs ten huwelijk gevraagd door een (zogezegde) broer van de koning. Het is daar blijkbaar echt een grote incest-bende, iedereen is familie van elkaar en de koning schijnt zelfs iets van 200 broers te hebben. De reed-dances was heel indrukwekkend om te zien. 60.000 meisjes van de leeftijd 2 tot 17 die allemaal indruk willen maken op de koning. We begrepen wel dat het meer een soort traditionele viering van de maagdelijkheid is van de meisjes (voortgekomen uit de vorige koning, die hiermee de verspreiding van aids wilde voorkomen) dan dat de koning zijn vrouw kiest. Uiteindelijk heeft hij ook niemand gekozen, want ‘hij was wel tevreden met zijn huidige vrouwen'.
Eind van de middag moesten we helaas weer terug, vooral omdat we dit keer wel voor het donker Swaziland wilden verlaten ;-) Dat is gelukt en 's avonds kwamen we, enigzins teleurgesteld omdat we dit mooie land moesten achterlaten, moe maar voldaan weer in Tuksdorp aan. Wat een ervaring weer dit weekend, hele lieve mensen, fijne sfeer, en echt tot rust gekomen in de prachtige bergachtige en groene omgeving van Swaziland!

De rest van die week heb ik mijn vriendinnetje Leonie even moeten loslaten, want die ging naar Drakensberg. Maar gelukkig duurde dat niet lang, want zij zou doorreizen naar Durban, en daar zou ik me bij hen voegen voor een weekendje strand, een hele andere kant van Zuid Afrika! Vrijdag ochtend vroeg met twee medereizigers (Nick en Michael) op het vliegtuig gestapt en met een uurtje stonden we in Durban. Leonie en Antoine, een van de jongens waar zij mee naar Drakensberg was geweest, kwamen ons ophalen met hun auto (na eerst een omweg te hebben gemaakt langs het oude vliegveld ;-) ) en we gingen opweg naar het hostel. Gelijk een hele andere wereld dan Swaziland, en zelfs Pretoria! Veel chaotischer, en niet te vergeten, met het strand op de achtergrond! Aangekomen in het hostel direct omgekleed in bikini en naar het strand gelopen. Heerlijk om weer eens een keer aan het strand te liggen, echt lang geleden! 's Avonds heerlijk uit eten geweest in een Italiaans restaurant, waarna drankjes doen in een cafe vlakbij en daarna lekker clubben in een underground club iets verderop. Super leuke avond gehad, lekker gedanst en laat in de nacht weer terug naar het hostel. Durban zelfs vind ik overigens niet echt heel interessant, en de mensen daar vielen zelfs een beetje tegen. Wat stugger en afstandelijker en veel meer gericht op geld, looks en status. Het verschil tussen arm en rijk was daar dan ook veel duidelijker, en het was hartverscheurend om te zien hoe wij en anderen na een luxe maaltijd doorgaan voor de cocktails en en driejarig bedelend jongetje met zijn moeder negeren. Lastig, maar helaas hoe het hier werkt... De volgende dag moesten we eruit, dus tijdens de koffie een nieuw hostel geboekt iets buiten de stad en vervolgens spullen gepakt en maar weer naar het strand! Daar hebben we tevens heerlijk gebruncht, soort tapas op de pier, en ik heb zelfs krokodillen carpaccio gegeten. Daarna doorgereden naar Ballito, waar onze lodge The Secret Spot zou zijn. Met recht een verborgen juweeltje, wat een prachtige plek! Aan het strand op een heuvel, omgeven door prachtige planten en bomen en opgedeeld in kleine huisjes en tentjes welke ook elk verborgen lagen in een doolhof van planten en daarom veel privacy boden. De manager was ook een hele relaxte gast, die ons vol trots zijn workshop voor surfborden liet zien en uitlegde hoe hij ze maakte en hoe hij bezig was zijn eigen bedrijf op te zetten. Helaas hadden wij niet de mogelijkheid om zelf te leren surfen, omdat de zee dat weekend veel te wild was. Dat hebben we gemerkt, wat een ruige zee met hoge golven! Echt heel mooi om te zien en heerlijk om in pootje te baden (voor zover je niet omgegooid werd en een bak zand in je zwembroek had zitten). De laatste twee dagen hebben we vooral lekker gerelaxed in het hostel, aan het strand, weer lekker gegeten en 's avonds een spelletje kaarten met een drankje erbij. Ik heb me weer prima vermaakt met de 5 heren en ons twee dames, geen gezeik en doe lekker je eigen ding. Ook in deze omgeving, heel anders dan wat ik tot nu toe had gezien, maar ook weer een mooie uitbreiding van mijn lijstje!

Nou, ik ga nu maar eens snel slapen, want over 5 uur moet ik alweer opstaan om mijn moeder en stiefvader van het vliegveld te halen! Super spannend, en ook wel een raar idee dat ik ze na twee maanden aan de andere kant van de wereld zal ontmoeten! Heb heel veel zin om ze te laten zien waar ik woon, hoe ik leef, en om samen vakantie te vieren in Kaapstad! Het liefst zou ik dat met jullie allemaal doen natuurlijk, maar ik hoop dat zij een stukje van mijn enthousiasme over dit geweldige land met zich mee naar Nederland nemen en dat een beetje met jullie kunnen delen!
Bedankt trouwens nog voor al jullie lieve berichtjes en mailtjes, dat doet me zo goed! Heerlijk om een keer per dag mijn mail te kijken en verrast te worden door jullie lieve reacties, dat maakt me echt blij! Niet mee stoppen dus!

Ik laat snel weer van me horen, een hele dikke kus aan jullie allemaal!

TIA II !!

Het vorige verhaal was eigenlijk van vorige week, maar nooit afgemaakt ;-) dus nu twee verhalen achter elkaar! Zoals je ziet was ik met het vorige verhaal heel optimistisch direct na het weekend begonnen, maar toch niet gelukt... Je moet ergens beginnen he, en nu ben ik trouwens wel supersnel! Ik ben trouwens ook heel benieuwd hoe het met jullie allemaal gaat, dus laat reactie's achter, ik vind het superleuk om te lezen!
Deze week was ook weer heel relaxed, veel nieuwe dingen gezien! Woensdag weer naar die pizzatent geweest waar ze livemuziek hebben, en daarna lekker uitgeweest met de groep, was erg gezellig. Donderdag zou ik weer naar Mamelodi gaan, maar dat ging helaas niet door vanwege een staking. 's Avonds met alle meiden in mijn huis samen gegeten en daarna drankjes gedaan, was ook weer leuk! Wat saai he, dat alles alleen maar vet en gaaf en leuk is ;-)
Vrijdag hadden we een braai met alle internationale studenten bij het jongens huis, wat ook heel gezellig was, en het is nu 's avonds wat minder koud dus ook een stuk comfortabeler braaien ;-) Na de braai zijn we met zijn allen naar een huisfeest van een studiegenoot van een van ons geweest. Dat was in Waterkloof, een hele rijke wijk in Pretoria. De vader van die jongen is head of security bij de Canadese ambassade, en dat was aan het huis af te zien! Gigantisch, met zwembad, 5 slaapkamers, 3 living area's en 3 badkamers etc etc. Het feestje was in ieder erg leuk, wij waren met ongeveer 20 man en daar waren ook veel mensen, dus veel leuke gesprekjes gehad.
Zaterdag zouden we gaan mountainbiken in Groenkloof, een heel klein reservaat in Pretoria, waar ze allemaal bike en hike routes hadden. Je kan er ook paardrijden, dus we gaan zeker nog een keer terug om dat te doen! Het leuke was dat er ook gewoon wilde dieren liepen, dus die kon je onderweg tegenkomen (nee, geen leeuwen ;-) ) Het mountainbiken ging mij helaas niet zo goed af (mijn conditie is na 3 keer squashen niet wonderbaarlijk verbeterd helaas...), en mijn fiets was ook niet zo best, de versnelling schoot steeds door. Dat heb ik dus maar opgegeven, heb de fiets teruggebracht en ben met een van de andere meisjes gaan hiken, wat ook nog best vermoeiend is door zo'n rotsachtig landschap! Wel nog zebra's en bokken en gnoe's gezien, en een struisvogel die ongeveer 10 minuten voor ons uitliep. Al met al dus toch nog een leuke tocht!
's Avonds met bijna de hele groep naar een club hier vlakbij geweest, waar we ons ook prima hebben vermaakt! Alleen niet zo veel geslapen, wat jammer was aangezien we (weer!) vroeg op moesten omdat we zondag met Leonie, Nick en Thomas naar het Lion Park zouden gaan.
Dit is een soort klein wildreservaat bij Johannesburg, en ze hebben daar een gedeelte waar je babyleeuwtjes kon aaien! Zondag dus vroeg op, erg fijn na 4 uur slaap... Gelukkig had ik bewust niet veel gedronken om een kater te voorkomen ;-) Maar dat park was gaaf! Het leeuwen aaien was leuk, maar vond ik ergens eigenlijk vooral heel zielig. Sta je 15 min in de rij voor je met een groep van 10 man die kooi in gaat waar mensen 5 minuten lang los gaan op foto's, aaien etc. en dan door naar de volgende groep. Maar ja, stiekem ben je dan toch blij als je een foto hebt van jezelf die een leeuw aanraakt! In het park kon je ook struisvogels en een giraffe voeren. Die giraffes zijn heel erg gaaf! Heel lief en vriendelijk, je merkt echt dat ze de aandacht (en het eten) heel leuk vinden, ze komen ook zelf naar je toe en laten zich gewoon aaien. Het zijn supervriendelijke beesten, wel een beetje mijn favoriet tot nu toe. Dat kwam ook door de situatie later, toen we door het wildlife park gingen rijden. Een soort mini-Pilaansberg was dat. Maar we kwamen dus een giraffe tegen die aan het chillen was bij een paar auto's. Hij ging er gewoon tegenaan hangen en met zijn kop erin enzo, echt geniaal. We gingen ernaast staan en toen kwam hij dus naar ons toe. Helemaal enthousiast natuurlijk en aaien en brood voeren om zijn (vieze!) tong op de foto te krijgen. Toen wilde hij denk ik even uitrusten ofzo, hij tilt zijn poot op en zet hem boven op de motorkap!! Daar sta je dan, je kan geen kant op en dat beest staat daar ruim 5 minuten te chillen op je auto! Ik was echt even bang dat hij door de voorruit zou gaan (lachen, met een huurauto ;-) ). Uiteindelijk haalde hij hem er wel af, toen zijn we maar doorgereden, maar wat was dat ontzettend cool! Zo imposant en groot, en dan gewoon een beetje met je auto spelen!
Inmiddels was het kwart voor 5 en het park sloot om 5 uur, dus snel doorgereden naar de leeuwen, dat was een soort enclosure binnen het park met 4 'camps' waar leeuwen, leeuwinnen en witte leeuwen zaten. Daar kon je ook door heen rijden. Ze wilden alleen net de hekken sluiten, maar die man zei dat we nog even snel konden rondrijden. Dus wij proberen leeuwen te spotten en toen kwam er een auto van het park aan en gingen die leeuwen ineens allemaal weg! Bleek dat het parkrangers waren die de leeuwen terug moesten leiden naar de nachtenclosures. Wij teleurgesteld natuurlijk, en toen seinde die ranger dat we maar even uit moesten stappen, dan konden we nog ff kijken. Wij dachten dat we even door het hek foto's mochten maken, dus helemaal blij, trekt die man dat hek open en begint hij die leeuwen doodleuk te roepen! Of ze even willen poseren! Ik stond ineens twee meter naast een volwassen leeuw, zonder hek of wat. Die man wist wel wat ie deed en hield ze goed in de gaten, dus wij konden mooi fotos maken. Zo gaaf was dat! Vooral omdat er verder niemand meer was, we stonden gewoon lekker een peukje te roken (fooitje voor hen ;-) ) terwijl we naast die leeuwen stonden, wie had dat ooit gedacht zeg! We mochten ook nog mee naar de andere drie kampen en steeds moesten we uitstappen en konden we even kijken en foto's maken. Echt helemaal top, en vooral het geluid wat die beesten maken is zo indrukwekkend! Ik heb er een filmpje van, ga proberen die online te zetten. Dat was dus ook weer een topdag, zo zie je maar weer dat je meer meemaakt als je volgens de Afrikaanse tijd leeft! Gewoon te laat komen, dan zie je nog eens wat!

Zoals jullie kunnen lezen maak ik hier nog steeds genoeg mee, en ik vind het allemaal even gaaf! De wilde dieren zijn uiteraard wel een hoogtepunt, maar zelfs de kleine dingen, zoals samen eten, een zwerver blij maken met mijn ‘doggiebag' met pasta, gesprekken met de locals, cultuurverschillen ontdekken en met elkaar delen, daar kan ik enorm van genieten. Dit land is zo divers, op elke hoek van de straat kan je een totaal andere wereld ontdekken en ik leer elke dag wat bij, dat is toch wel waar ik voor gekomen ben!
Ik hoop dat ik jullie ook een beetje blij kan maken met de verhalen en foto's, al denk ik het wel want jullie reageren allemaal zo enthousiast! Dat doet me echt goed, en maakt dat ik me toch nog een beetje thuis voel, al ben ik zo ver weg...

Na dit weekend zal er nog een verhaal komen, want ik ga het hele weekend naar Swaziland, waar allemaal festiviteiten zijn. De koning van Swaziland gaat deze week namelijk zijn 14e vrouw uitkiezen! Het is een traditioneel festival wat elke 2 jaar gehouden wordt, en waarbij allemaal maagden uit het land komen om op traditionele wijze zich te bewijzen aan de (polygame) koning, waarna hij dus een maagd uitkiest om mee te trouwen. Dat wordt dus heel erg interessant en hopelijk heel leuk!

Jullie horen van mij! Dikke kus en knuffel aan iedereen, en geef hem door aan iedereen die dit niet leest!
xxxx

TIA!!

Toch maar weer even een update, want afgelopen week heb ik het echte Zuid Afrika gezien zeg! Hier gaat alles daarbij nog steeds prima, nog steeds een toptijd!
Afgelopen donderdag ben ik in Mamelodi geweest, de township van Pretoria. Een aantal van jullie zal de foto's al gezien hebben, maar in ieder geval was dat heel indrukwekkend! Ik doe mee met een vrijwilligersproject wat vanuit de universiteit wordt geregeld, en dit was de eerste keer dat we daarheen gingen. De bedoeling is dat we elke week (donderdagmiddag) thuis opgehaald worden en dan naar een van de elementary schools rijden, waar we twee uur lang activiteiten ondernemen met de kinderen. Dat kan voetballen, lezen, muziek maken, knutselen of wat dan ook zijn. Hiermee ontlasten we de docenten een beetje, maken we de kinderen een beetje gelukkiger en stellen we ze wat meer bloot aan ‘blanken' en een wereld buiten die van Mamelodi, omdat ze meestal hun hele korte leventje nog nooit buiten de grenzen van Mamelodi zijn geweest.
De rit er naartoe was al heel indrukwekkend. Mamelodi ligt aan de rand van Pretoria, en van het ene op het andere moment zit je van mooie huizen tussen hutjes of op zijn hoogst vervallen stenen huisjes. Het contrast is enorm, zelfs binnen Mamelodi is er zoveel verschil te zien! Mensen die langs de kant van de weg lopen, waarvan je weet dat ze dat stuk (ongeveer 20 minuten met de auto, dus laat staan om te lopen) elke dag moeten lopen om in Pretoria voor een lager-dan-minimumloon werken. Best heftig.
Bij de school werden we direct verwelkomd door kinderen die op het terrein spelen of rondhangen (er is echt totaal geen controle op de kinderen als ze geen les hebben!), door te zwaaien of te vragen hoe het met ons gaat. Het is niet zo dat ze nooit een blanke hebben gezien, want elk semester gaat een groep internationale studenten daar elke week heen, maar voor hen blijft het iets bijzonders. En daarbij komt dat ze ook weten dat ze wat leuks gaan doen als wij komen, en dat vinden ze natuurlijk geweldig. We hebben eerst een rondleiding gehad over het schoolterrein, wat er nog redelijk uitzag. De faciliteiten zijn niet echt goed, en de lokalen zien er (met uitzondering van een paar) ook niet best uit, maar elke leerling heeft in ieder geval zijn eigen tafeltje en stoeltje en je ziet dat de docenten heel erg toegewijd zijn. Ze hebben ook wel dingen als een knutselruimte, een bibliotheek, een moestuin en een speeltuintje, dus met behulp van de vrijwilligers is er best veel mogelijk. Er zijn ook een aantal dagen waarop we de mogelijkheid krijgen om bijvoorbeeld een klaslokaal te verfen zodat het er wat beter uitziet, dus als ik kan doe ik dat zeker!
De kinderen werden bij ons geroepen (het is een groep van 21 kinderen, verdeeld over ongeveer 7 mensen uit onze groep, en zijn gemiddeld denk ik tussen 10 en 13 jaar) en er we werden aan elkaar voorgesteld. Ik zal elke week dezelfde groep hebben, dus als we elkaar beter kennen zullen we de kinderen onder ons gaan verdelen, afhankelijk van de interesses van de kinderen. Deze dag besloten we om met zijn allen een paar spelletjes buiten te doen. Direct toen we naar het grasveld liepen kwamen een paar kinderen al naast me lopen, pakken ze je hand en beginnen tegen je te kletsen of hangen lekker tegen je aan. Wat heerlijk zeg, ze zijn zo dankbaar! Je merkt gewoon dat het ze goed doet dat je er bent en dat ze het stukje aandacht goed kunnen gebruiken en waarderen. We hebben lekker met een bal overgegooid, geprobeerd hun namen te leren (jeetje wat is Zulu moeilijk!!) en overlopertje gedaan. Tot slot zijn we met zijn allen gaan voetballen. Ze gingen helemaal los, ook de meisjes waren heel fanatiek en er werd luidkeels gejuichd bij elke pass en doelpunt.
Na een tijdje moesten we helaas weer gaan, maar alle kinderen beloofd dat we volgende week weer komen, dus deze donderdag mag ik lekker weer! Ik kan niet wachten, het geeft zoveel voldoening! Het is natuurlijk een beetje dubbel, omdat je weet dat je in essentie eigenlijk niks aan de situatie kan veranderen. Maar als je naar die grote glimlach van zo'n meisje kijkt terwijl ze een arm om je heen slaat en je hand vastpakt, heb ik toch een beetje het gevoel dat ik iets heb kunnen doen en staat het kippenvel op mijn armen.

De andere grote dag die ik deze week heb gehad was een dagje naar Pilaansberg afgelopen zondag. Dat is een wildlife reserve twee uur ten noorden van Pretoria, waar je dan dus echt de Big Five kan vinden! De dag ervoor een auto gehuurd, dat was al een hele beleving want Leonie ging voor het eerst hier rijden. Maar wat is het chill om hier een auto te hebben zeg! De wegen zijn goed, het verkeer is wat lastiger, maar goed te doen als je weet hoe de (vaak ongeschreven) regels in zijn werk gaan. Leo rijdt prima, dus ik voelde me totaal niet ongemakkelijk. Zondagochtend zouden we heel vroeg vertrekken, omdat het park om half 7 open gaat en dan schijnbaar de meeste dieren actief zijn. Dus om 4 uur (!) opgestaan en om 5 uur vertrokken. In het donker de snelweg op en tegen de tijd dat we halverwege waren kwam de zon op en kon je de bergen in de verte rood zien worden en begon je de omgeving een beetje van elkaar te onderscheiden. Hoe prachtig! Je waant je pas echt midden in Afrika dan, en het beste moest zelfs nog komen, in Pilaansberg zelf. Onderweg lekker muziekje gedraaid, boterhammetje pindakaas en een beetje kletsen met zijn drieën (ik ging samen met Leonie en Nick, een van de jongens), en uiteindelijk redelijk snel bij Pilaansberg aangekomen.
In Pilaansberg kaartjes gehaald, en dan rijden maar! Met onze waggie (nee geen terreinwagen) over de hobbelige wegen en ondertussen spoorzoekertje spelen om dieren te spotten. Een hele hoop gnoe's springbokken, impala's en steenbokken. De meer zeldzame dieren waren zebra's, giraffes (2 meter van de auto!), hippo's en een jakhals. En dan uiteraard de Big Five proberen te vinden; neushoorns waren op zich niet zo moeilijk, wat een gigantische beesten zijn dat zeg! Ze stonden vlakbij de auto en als ze je dan aankijken heb je echt de neiging om heel hard weg te rijden... Helaas hoorde we dat de leeuwen een dag ervoor actief waren geweest en nu waarschijnlijk niet te vinden zouden zijn, maar wij hadden het geluk dat we een echte luipaard hebben gezien, welke nog zeldzamer is omdat ze alleen leven. Niemand had het ook door, wij stopten steeds als een andere auto stopte omdat dat betekende dat er wat te zien viel, maar we hebben daar best lang gestaan om goede foto's te kunnen maken en iedere auto reed gewoon door! Buffels hebben we helemaal niet gezien, maar eerlijk gezegd vind ik die ook niet zo boeiend ;-) En dan als laatst de olifanten! We hadden ze nog niet gezien toen een auto naar ons seinden dat er olifanten gezien waren, dus wij eropaf! Er stonden echt minstens 10 auto's te loeren naar een groep olifanten die 30 meter verderop tussen de bomen stond, dus het was best lastig foto's maken, totdat ze naar de weg kwamen lopen. Alle auto's gingen aan de kant en de hele groep stak de weg over! Echt heel gaaf om te zien, zo dichtbij, wat een imposante beesten! De kleintjes die erachteraan huppelen maakt het hele tafereel aandoenlijk en er zijn behoorlijk wat foto's geschoten! Twee olifanten bleven echter aan de kant van de weg staan, en terwijl we ze bekeken, begonnen ze met elkaar te knuffelen! De slurven helemaal om elkaar heen gekruld, super gaaf! Vervolgens begonnen ze elkaar een beetje te douwen en moesten we snel de auto aan de kant zetten, anders waren ze er dwars doorheen gegaan! Wat een ervaring, we hebben de rest van de rit een adrenalinekick moeten verwerken, het was zo ontzettend gaaf!
De rit zelf was overigens ook heel mooi, dwars door de bergen, tussen gras, bomen en weet ik veel wat voor andere soorten groen, een groot meer in het midden, heel veel soorten vogels en meestal kwam je geen andere auto's tegen en heb je echt het gevoel dat je in the middle of nowhere zit. Lekker zonnetje erbij, tussendoor nog even geluncht waar je ook uitzicht had op de dieren en daarna rustig aan teruggereden. Voor ons alledrie een hele mooie dag, supergezellig en ondanks het niet kunnen vinden van de leeuwen toch heel veel gezien!

OppiKoppi!!!!!!

Hallo stelletje ongeduldige lieve schatten daar in Nederland!

Thanks voor alle reacties, wat heerlijk om van jullie te horen! Ik red het niet om op al jullie berichtjes persoonlijk te reageren maar ik denk veel aan jullie! Ik mis Nederland niet (eindelijk een maand geen regen ;-) ) maar jullie zeker wel!
Hier gaat alles heel goed! Heb het nog steeds heel erg naar mijn zin, met alle dagjes/weekendjes weg, de groep internationale studenten en zelfs met mijn studie! Ik heb vandaag en gister mijn eerste tentamens gehad en die gingen best goed, dus ik heb zelfs tussen alle leuke dingen nog wat ruimte gevonden om te leren haha! Vooral Afrikaans vind ik ook echt leuk om te volgen, die docente is een heerlijke vrouw en behalve het spreken gaat het me best goed af; ek voel my baie lekker!! Hierdie lewe is baie mooi, ek sal die nie snel vergeet nie!
Ik heb in de tussentijd ook wel weer wat meer van Pretoria en omgeving gezien, al was dat niet heel cultureel verantwoord ;-) Tijdje geleden hebben Leonie, Kim en ik bij Gerrit (vriend van Kim) een braai gehad. Hij had ons uitgenodigd bij hem thuis, was erg gezellig. Super mooi huis met een tuin met zwembad en een mooie patio met een echte braai. Dat is pas traditioneel braaien zeg, met een houtvuur! Gerrit heeft ook vier honden die het erg leuk vonden dat wij er waren en zij aandacht kregen dus ik heb me goed vermaakt!
Verder zijn we vorige week zaterdag naar Menlynn mall geweest, lekker ouderwets geshopt met de meiden! Dit is een groot overdekt winkelcentrum in Pretoria, en aangezien het die dag bewolkt was (ja eerste en enige keer dat ik dat hier heb meegemaakt ;-P) was dat een goeie keuze! Kim en ik hebben squash spullen gekocht en ons ingeschreven bij Tukssport, dus nu kan ik me eindelijk een echte Tukkie noemen! Squashen was ook erg leuk, al heb ik vier dagen spierpijn gehad haha! Morgen weer, dus dat wordt wat ;-)
Elke zondag is hier op Hatfield een markt, dus daar nog lekker rondgestruind en wat dingetjes gekocht (oorbellen, en een hele gave canvas painting). Ze hebben ook hele mooie leistenen beeldjes, dus die ga ik nog zeker een keer halen! Verder in en rond dat weekend lekker rustig aan gedaan, af en toe een drankje op Square, overdag lekker in het zonnetje gelegen met een boek, wat heerlijk dat je verder geen verplichtingen hebt!
Vorige week woendag hadden ze bij het pizza winkeltje verderop in de straat live muziek. Dat was echt heel chill, het is een beetje zo'n hippie tent aan de straat, met hele goedkope en supergoeie pizza's! Ze hadden allemaal stoelen en vuurkorven, en je kon je eigen drank meenemen, dus wij lekker daar pizza besteld, biertje en een waterpijp erbij, lekker muziek luisteren en een beetje kletsen... ultiem relaxen! Gelijk gesprekken met de mensen om je heen, tips gekregen over wat nog leuk is om te doen hier, helemaal top. De mensen hier (ja ik blijf het zeggen) zijn zo vriendelijk en gastvrij! Als je een beetje weet wie je voor je hebt kan je lekker kletsen en voor je het weet zit je de hele avond samen en maak je een afspraak om een keer samen wat te gaan doen, en handig natuurlijk, want zij hebben allemaal een auto haha!
Donderdag nog naar Inception geweest, nieuwe film met Leonardo DiCaprio, wat een gave film zeg! Iedereen die hem nog niet heeft gezien, wel doen!!!

Ja dat was vorige week, maar toen kwam het voorbereiden voor het weekend waar we al weken naar uitkeken! OPPIKOPPI FESTIVAL!!!!
Inpakken, taxi en auto regelen, drank inslaan, genoeg te eten, tenten, slaapzakken etc. Vrijdag ochtend 11 uur na een heleboel proppen toch alle spullen en mensen in de auto gekregen en daar gingen we dan! 5 meiden en 5 jongens (meiden uiteraard in de auto en de jongens in de taxi ;-) ) Oppikoppi is (zeggen ze) het grootste festival van Zuid Afrika, en ligt op ongeveer 2,5 uur rijden van Pretoria, ergens in de middle of nowhere. Na een lange rit langs uitgestrekte landschappen (die nu nog bruin zijn vanwege de droogte, maar het schijnt nog veel mooier te worden in het regenseizoen) en tussendoor een aantal sloppenwijken/dorpjes (heel surrealistisch overigens) kwamen we aan bij een hobbelige weg naar de ingang van ons weekend. Het fijne rode stof waaide ons gelijk in de ogen, haren, oren (en welke plek je je dan maar kan voorstellen, moet je nagaan hoe vies ik was op de terugweg), maar we kregen een officieel OppiKoppi bandje! Aangezien wij eerder aankwamen dan de jongens hebben wij maar de tenten opgezet (oke oke, ter compensatie van de taxi) en na een uur, wij waren al klaar, kwamen ook zij aan. Spullen in de tent gedumpt en chillen maar! De foto's zijn er een mooi bewijs van!
En wat een mooi weekend was het zeg! De bands kende ik natuurlijk niet (afgezien van een paar nummers die ik hier heb gehoord, en C-Mon & Kypski!) maar ik heb er nu zeker een paar gave leren kennen! Om een paar te noemen: Die Heuwels Fantasties, The Narrow, Die Tuindwergies en mijn grote favoriet was Zebra&Giraffe! Downloaden en laat weten wat je vind! Uiteraar ook Jack Parrow gezien, wat een gast zeg, als je een foto opzoekt weet je genoeg. Soort van hele lelijke Ali-G, iemand die het puur voor de naam en het geld doet, maar ik heb me prima vermaakt in ieder geval. Publiek ging wel los omdat iedereen het kent, dus dat was wel leuk om te zien. Tussen alle muziek door slenter je dan een beetje op het terrein rond, ff zitten, ff drankje halen, hamburger scoren, nog een drankje halen etc etc.
Wat heel gaaf is, was het uitzicht. De camping en festivalterrein lagen zeg maar gewoon plat, maar in het midden had je een hele stijle heuvel die je via een touw over de rotsen op moest klimmen (nee, in NL zou dat niet door de Arbo komen ;-) ) en als je boven was kwam je bij een dj-stage en had je uitzicht over het hele terrein beneden en het landschap waar we overheen hebben gereden. Super! Sowieso was die stage heel erg chill, veel goede dj's (veel slechte ook haha) in allerlei stijlen, waaronder minimal, techno, house en dubstep. Mijn favoriet was een vrouwelijke dubstep-dj, Funafuji, zij was echt heel goed en het geniaalste vond ik nog de shaggies die ze tussendoor aan het roken was! (Oh ja Rob, ze hebben hier Drum!)
Om een uur of 5 gingen we steeds terug naar de tent, omdat het dan donker werd en erg koud. De eerste dag hadden we echter nog niet door dat het camping terrein niet verlicht was, en gingen we pas terug toen we naar bed gingen. Spijt! Een uur lang hebben Leonie en ik gezocht, rondgelopen, gevloekt en chagerijnig gedaan op elkaar! Het was 5 uur 's nachts, het was koud, ik had een groep van 5 man tijdens een pit op mijn voet gehad en kon amper lopen en het was dramatisch! Ook heel leuk tussen de bosjes door met doornen van minstens 3 cm overal! Uiteindelijk Kim gebeld, die al een paar uur sliep, dat ze ons moest komen halen ;-) Over de hele camping lopen schreeuwen en dan maar op het geluid afgaan. We stonden tien meter van onze tent af.
En nee we hebben geen mensen wakker geschreeuwd want het was blijkbaar een algemeen bekende techniek daar, we zijn heel wat mensen tegengekomen die hetzelfde probeerden, of ons doodleuk vroegen: ‘have you seen my tent?'. Uhm dude, what do you think??
Maar goed, de andere dagen ging het goed, dus 5 uur naar de tent, vest/jas (of beiden) aan, drank bijvullen, nog ff snel een boterham met pindakaas, een zak chips en/of een bak noodles wegwerken (bij gebrek aan beter ;-) ) en dan weer terug naar het festival terrein! De optredens duurde tot ongeveer 5 uur 's nachts, dus je kan je voorstellen hoe laat (lees:vroeg) het werd ;-)
Al met al een mooi weekend, lekker relaxed, je eigen ding doen en genieten! De groep was ook erg leuk, iedereen deed lekker zijn eigen ding, geen verplichting om bij elkaar te blijven en als je elkaar tegenkwam was het ook gezellig! Uiteraard ben ik wel bijna constant met Leonie gebleven, dus dat was chill.
Ondertussen werden we nog steeds bedolven onder het stof, alles waaide op en aangezien je niet kon douchen (ja, Leonie heeft een poging gedaan en na een uur in de rij staan bleek het water op te zijn ;-) ) was iedereen ongeveer rood en zwart. Toen ik thuis kon douchen ben ik nog nooit zo blij geweest, zelfs niet na 7 dagen Sziget!
Maandagochtend moesten we helaas weer de tenten inpakken en naar huis. Iedereen lekker brak natuurlijk, maar ging op zich nog best snel. Om 12 uur stipt vertrokken, helemaal klaar om eindelijk te kunnen douchen...... en toen stonden we in de file. Uhm, ik zit hier toch in de middle of nowhere?? Ja dat dacht de rest van de Oppikoppi gangers ook. Na een gestage rit, tussendoor nog gestopt voor wat eten (doe mij maar een salade, meer kan mijn maag niet aan ;-) ), uiteindelijk om half 5 thuis. Lekker douchen en nagenieten van een heeel heel heel goed weekend!

Dikke kus aan iedereen!

Een heel heel heel lang verhaal waarin iedereen weer bijgepraat is en ik vanaf nu mezelf dwing vaker te posten...

Tijdje geleden al maar zoals jullie weten is het internet lang niet zo snel als in Nederland en was het de afgelopen twee weken onmogelijk om op een normale manier te mailen, foto's te uploaden, en zo ook mijn blog up te daten (lees: het is wel mogelijk maar ik had er het geduld niet voor ;-) ).
Maar goed, ik heb nu wel internet (al betalen ze hier per MB en kost het me een aardig vermogen maar dat heb ik er graag voor over) en kan dus eindelijk op mijn kamer zonder allerlei mensen om me heen eens gaan zitten voor een nieuw verhaal!
Er is veel gebeurd dus het zal wel een lang verhaal worden, maar nu kunnen jullie het krijgen ook haha! Eerst even de praktische dingen; ik heb mijn adres en telefoonnummer in de reacties op de vorige post gezet, maar voor degenen die deze niet lezen:

Tuksdorp, House 8 Room 2-6
Grosvenorstreet 538, Hatfield
Pretoria 0002, South Africa

Postadres is:
Mandy Rijnders, Tuksdorp House 8 Room 2-6
C/O Mrs PJ Lindeque
Informal housing
University of Pretoria
Hatfield
Pretoria, 0002

Telefoonnummer: +27 (0)726476375

Nou goed, dan dus meer over mijn ervaringen. Ik heb het nog steeds naar mijn zin! Mijn Nederlands begint zelfs al slechter te worden door al het Engels en mijn (bijna) poging tot Afrikaans, dus ik ben best geïntegreerd, haha! De lessen zijn nu volop begonnen, en ik heb hele gave vakken! Zoals ik al vertelde heb ik 3 criminologie vakken (penology, ofwel hoe worden criminelen gestraft en hoe zit het met de gevangenissen hier, victomology, en female crime), welke alle drie heel erg interessant zijn en vooral natuurlijk heel erg van toepassing zijn op de samenleving hier, dus de perfecte plek om deze vakken te volgen. Daarnaast volg ik nog colleges over de Afrikaanse geschiedenis (rise and fall of segregation and apartheid), maar dat meer omdat ik het interessant vind en wat meer achtergrond wil hebben over de plek waar ik woon, maar ik krijg er geen punten voor want het tentamen en de opdrachten maak ik niet.
En dan volg ik inderdaad nog een vak Afrikaans! Heel erg chill, en vooral de docente is een echte ‘tannie' (tante, moederfiguur), die iedereen ‘lieve kind' noemt enzo. Zij vind het ook leuk dat wij Nederlands zijn, want dan hoeven we geen Engels te spreken. Het is eigenlijk een vak voor mensen die op de basis- of middelbare school wel Afrikaans hadden, maar waarvan het geen moedertaal is. Wij zijn dus de enige die helemaal geen Afrikaans spreken, maar we mochten toch meedoen omdat je als Nederlander het redelijk goed kan volgen. Ik vind het wel fijn zo, want je wordt gedwongen om het direct te proberen (ipv eerst alle grammaticaregels erin te moeten stampen) en je bent op een veel leukere manier met de taal bezig. Zo moeten we een roman lezen, een film kijken, muziek luisteren en een verhaaltje schrijven. En onze docent vond dat wij dan maar gewoon wat minder zouden scoren op het mondeling, als we maar ons best doen. Prima! Het is ook echt een leuke taal, ik kan het nu al redelijk makkelijk verstaan en lezen is ook geen probleem, dus hopelijk kan ik bij terugkomst baie goed Afrikaans!

Het leven hier is tot nu toe ook heel relaxed. Door de weeks heeft iedereen gewoon colleges, dus zie ik de meeste mensen van de groep dan niet veel, maar ik heb een paar meisjes waar ik veel mee om ga. Zo heb je Leonie, die in een van de andere huizen woont maar heel relaxed is, komt uit Rotterdam en heeft ook een vriend. Haar zie ik eigenlijk elke dag en we koken samen, gaan samen naar de universiteit als we tegelijk les hebben en nou ja, klikt gewoon! Dat samen met Kim, zij woont wel bij mij in huis en met haar ga ik ook veel om, met koken, colleges etc. Kim heeft trouwens ook in Amersfoort gewoond, dus zij kent daar ook alles, zo blijkt dat de Boothill van ons beiden een stamkroeg was! Dat leidt dan weer tot het uitwisselen van muziek enzo, dus met zijn drieën vermaken we ons prima! En met zijn vieren trouwens ook, want Kim heeft hier een vriend, Gerrit, welke Zuid Afrikaan is en dus ook Afrikaans spreekt. Hij heeft echter een aantal jaar in Nederland gewoond (ze waren buren), en hij spreekt ook gewoon Nederlands. Hier in Zuid Afrika is tussen hen de vonk overgeslagen, heel schattig, dus Gerrit (ja, geniale naam voor een Zuid Afrikaan ;-) ) vergezelt ons ook vaak.
Maar goed, het gewone leven is dus chill. s'Ochtends les (helaas begint de eerste les al om half 8, dus soms moet ik ernstig vroeg op ;-S ), soms 's middags ook, en tussendoor beetje leren, beetje internet, boodschappen doen, dan koken en 's avonds beetje chillen, leren, soms een drankje doen, waterpijp roken (ja die heb ik met Kim en Leonie gekocht, nice!!) en dan redelijk vroeg naar bed. De zon gaat hier al om half 6 onder, dus het is heel vroeg donker, en aangezien de meeste vroeg college hebben (en het is nog steeds aardig koud 's avonds!), ga je dan maar vroeg naar bed. Dat is het enige waar ik niet aan kan wennen hier, het andere ritme. Ik hou van 's avonds dingen doen, ga meestal laat naar bed, maar meestal gaat dat hier niet echt. Gelukkig zijn Kim en Leonie ook avondmensen en willen we er nog weleens tussenuit knijpen of zoals ik zei een waterpijp roken.
En dan begint het weekend meestal vanaf donderdagavond, dan gaan alle studenten hier flink aan de zuip! Meestal vanaf een uur of drie al, en dan gaan ze alle happy hours af (cocktails voor 2 euro!!), waarna de clubs gezellig worden rond 10 uur. Nou, drie uur begin ik niet hoor, maar als we uitgaan, ga je wel al rond 8 uur weg.

Wij proberen in de weekenden een beetje de uitstapjes te plannen, zodat we zoveel mogelijk van Pretoria en omgeving kunnen zien. Maar als ik alles compleet wil vertellen over de dingen die ik heb gezien, moet ik even terug in de tijd, namelijk het moment dat ik aankwam en bij Anouk ben blijven logeren voor twee dagen.
Anouk woonde (nu is ze aan het reizen door Zuid Afrika) in Johannesburg voor een stage bij PriceWaterHouseCoopers, en bood aan dat ik bij haar de eerste twee dagen wel kon doorbrengen. Dan zou ze me ook Joburg kunnen laten zien. Gaaf, en gezellig want we hadden elkaar al 4 jaar niet gezien! De avond dat ik aankwam hebben we niks meer gedaan, best een lange reis achter de rug en afscheid moeten nemen van Jori en mijn moeder, stiefvader en Ludo en Maura (dat was niet leuk!!).
De volgende dag had Anouk een hele trip in gedachte, heel leuk want ik had geen idee wat ik moest haha! En ik moest wennen aan de kou (zij had geen kachel...), beetje in de war van de reis en vooral het feit dat alles hier voor mijn gevoel in spiegelbeeld leeft! De zon draait de andere kant op, het is winter, iedereen rijdt links (en dat betekent dus ook dat draaideuren de andere kant op gaan, dat ik tegen mensen aanbots omdat ik aan de verkeerde kant van de weg loop, en dat ik drie minuten sta te staren als ik over moet steken omdat ik niet begrijp van welke kant de auto's komen etc). Daarbij voelde ik me ook wel een beetje onwennig over de veiligheid hier, je krijgt zoveel verhalen te horen en dan sta je er ineens tussen, wat moet je dan? Gelukkig was Anouk al aardig gewend na 6 maanden, had zij een auto en kon ze me veel tips geven over gewoontes hier. Maar goed, back to the story; we gingen eerst naar Montecasino, dat is een groot complex met allemaal winkeltjes en restaurantjes en een casino, helemaal ingericht in Italiaanse stijl. Prima, zit ik in Zuid Afrika in een soort little Italy... Zuid Afrika, en vooral Joburg, heeft heel veel van dit soort complexen. Omdat het overal zo onveilig is en alles omheind door hekken, muren, prikkeldraad, noem het maar op, bouwen ze dit soort dingen, waar je dan ‘veilig' rond kan lopen en je auto kunt parkeren. Montecasino is in Joburg de grootste en de trots van de stad. We hebben hier even rondgelopen en lekker koffie gedronken. Het viel me gelijk op dat de mensen hier heel vriendelijk zijn. Ik had even moeite met het accent waarmee (vooral de zwarten) Engels spreken, maar ze zijn altijd bereid het te herhalen, iets te regelen voor je en je met vanalles te helpen. Zo zijn we na Montecasino naar Top of Africa geweest, een hoog gebouw vanwaar je uitzicht had over de hele stad, en de man die daar werkte deed ontzettend zijn best om op een leuke manier ons de stad een beetje te laten leren kennen. Het uitzicht daar was super, je kon heel Johannesburg en in de verte zelfs Pretoria zien! Verder zijn we naar Soweto gereden, de grootste sloppenwijk van ZA (of eigenlijk stad), waar het Hector Pieterson Memorial staat. Ik heb alleen een redelijk goed deel gezien, maar zelfs als je er met de auto doorheen rijdt is het al heel indrukwekkend. Er stonden we stenen huisjes, maar ook hutjes enzo, en alles is heel vervallen en mensen hangen er maar een beetje rond. Niet veilig en je moet dan ook de deuren op slot doen en niet te lang stilstaan, maar verder is er niet zoveel aan de hand. Alleen 's avonds moet je er echt niet gaan rijden. Het Hector Pieterson Memorial is een gedenkplaats in Soweto voor de kinderen (zoals Hector Pieterson, welke de jongste was die toen overleed) die zijn vermoord door de politie in een opstand tegen de apartheid. Er stond toen een basisschool, en in de apartheid wilde de overheid dat de nationale taal Afrikaans werd, maar de zwarte mensen wilden dat niet omdat hun eigen cultuur dan verloren zou gaaan. Deze basisschool kinderen hebben een demonstratie hiertegen georganiseerd, waarbij de politie hen tegen wilde houden en zich zo bedreigd voelden (what the hell, het zijn kinderen!!?) dat ze zo ongeveer alle mensen die daar stonden hebben vermoord of verwond door om zich heen te gaan schieten. Deze gebeurtenis staat bekend als de eerste stap naar de anti-apartheid beweging. Het was erg indrukwekkend, ook het museum wat erbij hoort. Je kan je niet voorstellen hoe onderdrukt deze mensen waren in die tijd (en nu voor een groot deel nog steeds). Best heftig dus, maar heel goed om even te zien.
Anouk en ik zijn hierna verder gereden door Joburg, door het oude en nieuwe businesscentre en door een paar verschillende wijken. Dan zie je ook hoe lelijk Johannesburg eigenlijk is. Omdat alles zo omheind is valt er weinig te zien, alles wat er te doen valt is verspreid in de stad en in al die rare complexen. In de zwarte wijken zag het er veel leuker uit, er lopen mensen op straat en er zijn winkeltjes, maar daar was het zo gevaarlijk dat je niet eens de auto uit kan stappen (zegt men, ik heb het niet geprobeerd ;-) ). Ons eindpunt was Mellville, een studentenwijk met een straat waar allemaal restaurantjes en barretjes zitten. Hier was het wel redelijk veilig, en hebben we lekker cocktails gedronken en gegeten. De sfeer is met uitgaan veel leuker dan in Nederland. Als je toevallig met ander mensen aan een tafeltje zit klets je de hele avond met verschillende mensen, veel opener dan thuis!
Al met al die dag veel indrukken, veel nieuwe dingen gezien en meegemaakt en het was heel gezellig met Anouk!

De volgende dag heeft Anouk me naar Pretoria gebracht, met alle dingen die ik al verteld heb over mijn kamer, de mensen, de universiteit etc. Damn, het wordt wel een verschrikkelijk lang verhaal zo! Ik zit hier al anderhalf uur te typen haha! Maar goed, weer door:
In mijn tijd hier in Pretoria heb ik ook al veel kunnen doen, zo hebben we al een aantal keer gebraaid! Heel chill, iedereen niet zelf eten en drinken mee en dat gooien we gezellig samen op de bbq! Boerewors, socaties (shashlik zeg maar), maar ook salades, brood, en afgelopen week namen de Amerikanen zelfs marshmellows mee (het moet wel internationaal blijven hé ;-) ). Verder zijn we op de introductiedag naar ergens hier in de buurt geweest naar een grote boerderij (of hoe ze dat hier ook noemen) genaamd Klitsgrass, waar een gezin een bedrijf runt welke een heel programma verzorgt. Zo hebben we een djembé-workshop gehad, heel erg gaaf! De eigenaar liet ons de didgeridoo proberen en we kregen homemade brood, soep (soort erwtensoep!) en lasagne. Dit was echt heel gaaf en lekker, en was een leuke manier om iedereen te leren kennen.
Die avond zijn we ook uitgeweest op Hatfield square, en hebben we kennis gemaakt met de manier waarop de (vooral blanke) Afrikanen kunnen drinken. Wel heel gezellig, een groot plein met allemaal kroegen en banken buiten, waar je lekker kunt kletsen en muziek luistert. Dan verder naar de tenten in de buurt, welke meer clubs zijn. We zijn naar een zwarte club geweest (wisten wij veel), waar het heel gaaf was! Die zwarten kunnen dansen joh! En ze vonden het echt cool dat er een hele groep blanken was, waardoor ze ons allerlei dansjes gingen leren en op een gegeven moment de hele club dezelfde dans stond te doen. Nog nooit zoiets meegemaakt, echt super! Wat wel opvalt trouwens, is dat ondanks het drinken 80% van de (blanke) Afrikanen wel met de auto gaat. Vandaar dat ook afgeraden wordt om 's nachts te rijden, veel mensen zijn dan namelijk onder invloed en veroorzaken ongelukken.

Maar goed, dat weekend zijn we naar de Union Buildings geweest. Dat is het gebouw waar de president zit. Je kan er dus niet in, en was daarom niet heel boeiend, maar het is wel een mooi gebouw en je had mooi uitzicht over Pretoria. We waren ook zo'n beetje met de hele groep, dus dat was ook heel gezellig. Daarna een beetje door het centrum gelopen, maar daar was niet veel te doen omdat het zondag was en alles ongeveer dicht was. Maar daar kom ik vast nog wel, en volgens mij kan je er wel leuk winkelen. Pretoria zelf is trouwens helemaal niet zo boeiend, behalve de hoofdstraat (langste rechte straat van de wereld met 26 km!), het zijn vooral parken eromheen wat leuk is om een dag te bezoeken. Nu is alles door de winter ook nog best bruin (ondanks een stralende zon elke dag), in de lente wordt alles groener en mooier.
We zijn ook nog naar de bios geweest, die zit hier in het winkelcentrum van Hatfield en kost maar 20 Rand (2 euro), dus daar kom ik ook vast nog wel een aantal keer. En we hebben een braai gehad bij de housefather en -mother. Dat zijn zeg maar de bazen en aanspreekpunten van Tuksdorp. Zij zijn echt heel cool! Het is een getrouwd stel, Edwin is zwart en Helen is een blanke Brit (erg uitzonderlijk!). Edwin heeft ook de leiding over de faculteit in Mamelodi (de sloppenwijk/township van Pretoria) en Helen is social worker en werkt in Mamelodi. Zij kunnen dus ook regelen dat we vrijwilligerswerk kunnen doen daar. Ik heb me er voor opgegeven en binnenkort hoor ik wat ik kan doen daar (bv voorlezen, sport, theater etc). Dat ga ik dan 1 keer per week doen, heb ik heel veel zin in!

Afgelopen weekend ben ik met Leonie, Kim, Gerrit en Anna (een Tsjechisch huisgenootje) naar het Voortrekker monument geweest. Dit is een monument van de blanke boeren die in 1800 nog wat met 500 boeren 12000 Zulu's hebben vermoord in de Battle of Blood River. Best indrukwekkend, maar lelijk ;-) en heel dubbel! Ik begrijp dat de blanke en de zwarten hier allebei aandeel hebben gehad in hoe de apartheid tot stand kwam, maar de blanken hebben de zwarten wel onderdrukt op een gruwelijke manier en zijn dan nog trots dat ze 12000 zulu's hebben kunnen vermoorden? Ik kan er niet helemaal bij met mijn hoofd, en vele in de groep met mij. Maar de blanken vinden dat de Zulu's zijn begonnen, dus they had it coming. Nou goed, dat blijft hier een groot punt, de blanken vinden werkelijk dat na de afschaffing van de apartheid de hele situatie is opgelost, terwijl de zwarten nog steeds niet de kansen krijgen die de blanken krijgen qua opleiding, werk, huizen etc. Het is een hele beladen sfeer die je overal merkt, de blanken zeggen gewoon ‘ja maar de zwarten zíjn gewoon anders, daar doe je niks aan'. En omdat de zwarten de criminaliteit instandhouden omdat ze verder geen kans krijgen iets op te bouwen, en de blanken de angst instandhouden omdat ze zwarten niet toelaten in hun leven, gaat het cirkeltje maar door en houden ze beiden de hele situatie in stand. Heel raar, en vooral omdat ik niet het gevoel heb dat ik er iets aan kan doen. Ik kan mijn steentje bijdragen door bijvoorbeeld gewoon naar een zwarte club te gaan en vrijwilligerswerk te doen in de township, maar het blijft een druppel op een gloeiende plaat. Overigens is het wel heel interessant om hier eens deel van uit te maken en over na te denken, je waardeert wel ontzettend wat we thuis allemaal hebben.
Na het Voortrekker monument hebben we nog het Freedom Park bezocht. Dit park is net nieuw en ook nog niet helemaal af maar het was wel mooi. Het is een eerbetoon aan alle mensen die in de 8 grote oorlogen/gebeurtenissen in Zuid Afrika een bijdrage geleverd hebben aan de strijd voor vrijheid wat ZA nu maakt tot wat het is. Ze hebben een wall of names, en een hall of leaders, en we kregen een rondleiding waarin alle symboliek van het park is uitgelegd. Was best indrukwekkend!

Die avond hebben we nog een braai gehad met de hele groep en vervolgens zijn Leonie, Kim en ik nog naar een tent bij Hatfield square geweest (Auntclass). Dit is een soort rockkroeg, en was erg gezellig! Iets te gezellig, want die zondag heb ik de hele dag met een gigantische kater gelopen (lees: in bed gelegen). Wat wil je ook als de shotjes maar 50 cent kosten! Maar geen shotjes meer voor mij in ieder geval!

Dit lijkt me een heel mooi punt om af te sluiten. Iedereen is weer bijgepraat, ik heb honger, rsi in mijn polsen en vierkante ogen. Ik heb wel eindelijk ook foto's kunnen plaatsen op Facebook! Als iemand ze niet kan zien (omdat diegene nog een beetje achter loopt met de techniek van tegenwoordig ;-) ) laat het ff weten, dan kan ik kijken of ik een linkje kan sturen waarmee je ze toch kan zien!
Nou mensen, laat je reacties achter, ik verheug me erop! Ik ben benieuwd hoe het daar gaat, mis iedereen thuis nu wel hoor!

Dikke knuffel voor iedereen!

Vanuit Pretoria!

Hey daar allemaal in Nederland (en een hoop lekker op vakantie denk ik ;-) ) !

Even snel een berichtje vanuit Pretoria, Zuid Afrika! Hier gaat het heel goed, ben woensdag aangekomen hier en zit nu op de internationale campus (Tuksdorp). Daar vlakbij is de campus waar alle lessen gegeven worden. Gigantisch groot overigens, echt niks vergeleken bij de uni's in NL! Vandaag heb ik dat ook wel gemerkt, ik moest me registreren aan de uni en uiteraard wordt je van het kastje naar de muur gestuurd, en in dit geval liggen die twee erg ver van elkaar af! Daarbij komt dat ze hier over aan het stappen zijn naar een ander systeem, dus het gaat allemaal erg langzaam. Maar morgen kan ik in ieder geval aan de lessen beginnen (Afrikaans, Afrikaanse geschiedenis, Criminologie) en daarna moet de registratie nog voltooid worden, en dan krijg ik ook toegang tot de uni-faciliteiten en is het (hoop ik) makkelijker om te internetten en bellen. Ga ook proberen om naast mijn lessen wat vrijwilligerswerk te doen, er zit een township in de buurt waar vanuit de uni veel wordt gedaan, dus dat lijkt me heel gaaf!

Verder zit ik op een kamer in een van de huizen in Tuksdorp, samen met 5 andere meisjes. We zijn in totaal met 28 internationale studenten verspreid over 4 huizen, en we zijn als Hollanders goed vertegenwoordigd met 8 man! Wel relaxed klein groepje, iedereen is heel aardig en zo heb je de mogelijkheid om iedereen te leren kennen. Je trekt hier sowieso veel met anderen op omdat je alleen niet echt de deur uit kan vanwege veiligheid. Mijn kamer is best chill, heel basic maar prima, beetje privacy is wel lekker. Alleen wel 's nachts heel koud (ong 2 graden), dus ik ben blij dat ik een klein kacheltje heb!

Heb al aardig wat ondernomen, ga niet alles uitleggen want internetcafe sluit zo, maar als ik mijn student-card heb kan ik dit verhaal lekker uitbreiden! Voorbeeldje is de Union Buildings, Soweto, Djembéworkshop en al prima uitgeweest! Woon vlakbij Hatfield square, dat is het studentencentrum van Pretoria met allemaal kroegjes, restaurants (vooral junkfood helaas, want daar zijn de Afrikanen dol op ;-P ) en clubs. Heel chill en lekker goedkoop! Alleen boodschappen doen is hier wel duur, ong hetzelfde als in NL.

Wat betreft de veiligheid (aangezien iedereen daar geloof ik benieuwd naar is ;-) ) dat valt best wel mee. Sowieso is Pretoria wat minder crimineel dan bijv Joburg of Kaapstad. We hebben er ook voorlichting over gehad, en je moet eigenlijk vooral goed opletten! Altijd in groepjes lopen, ook overdag (80% van de overvallen gebeurt overdag), je hebt zeg maar het 'though buddy system' en dat houdt in dat je altijd met minimaal 3 mensen weggaat en met die mensen ook weer terug komt. Ook als je uitgaat, als iemand weg wil ga je allemaal samen. Soms is dat natuurlijk niet relaxed, maar je went eraan. En nooit al je pinpassen etc meenemen, als je gaat pinnen om je heen blijven kijken en laten merken dat je iemand heb zien staren door terug te staren, of ergens anders gaan pinnen. Zijn allemaal kleine dingen die er gewoon even in moeten slijten, op een gegeven moment merk je het niet zo erg meer. Ik voel me hier niet onveilig ofzo. Mensen zijn ook super vriendelijk trouwens! Iedereen wil je helpen of met je meelopen als je er om vraagt. En overal is nog heel veel beveiliging, ook vanuit het wk nog, bij parkeerplaatsen en in elk winkelcomplex (malls en restaurants etc), en die zijn ook altijd bereid je te helpen. Binnen het universiteitscomplex is ook alles afgesloten, en je hebt een pas nodig om binnen te kunnen komen, dus er lopen niet echt rare gasten rond. Daarbuiten kan je na 6 uur 's avonds ook beveiliging bellen en dan lopen ze met je mee naar Tuksdorp vanuit de uni, of andersom. Goed geregeld allemaal dus ik maak me geen zorgen, ik ben alleen heel alert!

Nou, ik moet nu weer stoppen, hoop dat ik van de week wat meer kan schrijven, dan zal ik ook wat vertellen over wat ik allemaal heb gedaan en het verschil tussen blank en zwart, want daar merk je nog heel veel van! Ik voel me hier voor het eerst in mijn leven echt blank, heel raar, maar ik vind het ook wel intrigerend om te zien hoe mensen hier daarmee omgaan. Maar daar dus de volgende keer meer over!

Ben ook heel benieuwd hoe het daar gaat, so let me know!!!

Dikke knuffel voor iedereen!