Toch maar weer even een update, want afgelopen week heb ik het echte Zuid Afrika gezien zeg! Hier gaat alles daarbij nog steeds prima, nog steeds een toptijd!
Afgelopen donderdag ben ik in Mamelodi geweest, de township van Pretoria. Een aantal van jullie zal de foto's al gezien hebben, maar in ieder geval was dat heel indrukwekkend! Ik doe mee met een vrijwilligersproject wat vanuit de universiteit wordt geregeld, en dit was de eerste keer dat we daarheen gingen. De bedoeling is dat we elke week (donderdagmiddag) thuis opgehaald worden en dan naar een van de elementary schools rijden, waar we twee uur lang activiteiten ondernemen met de kinderen. Dat kan voetballen, lezen, muziek maken, knutselen of wat dan ook zijn. Hiermee ontlasten we de docenten een beetje, maken we de kinderen een beetje gelukkiger en stellen we ze wat meer bloot aan ‘blanken' en een wereld buiten die van Mamelodi, omdat ze meestal hun hele korte leventje nog nooit buiten de grenzen van Mamelodi zijn geweest.
De rit er naartoe was al heel indrukwekkend. Mamelodi ligt aan de rand van Pretoria, en van het ene op het andere moment zit je van mooie huizen tussen hutjes of op zijn hoogst vervallen stenen huisjes. Het contrast is enorm, zelfs binnen Mamelodi is er zoveel verschil te zien! Mensen die langs de kant van de weg lopen, waarvan je weet dat ze dat stuk (ongeveer 20 minuten met de auto, dus laat staan om te lopen) elke dag moeten lopen om in Pretoria voor een lager-dan-minimumloon werken. Best heftig.
Bij de school werden we direct verwelkomd door kinderen die op het terrein spelen of rondhangen (er is echt totaal geen controle op de kinderen als ze geen les hebben!), door te zwaaien of te vragen hoe het met ons gaat. Het is niet zo dat ze nooit een blanke hebben gezien, want elk semester gaat een groep internationale studenten daar elke week heen, maar voor hen blijft het iets bijzonders. En daarbij komt dat ze ook weten dat ze wat leuks gaan doen als wij komen, en dat vinden ze natuurlijk geweldig. We hebben eerst een rondleiding gehad over het schoolterrein, wat er nog redelijk uitzag. De faciliteiten zijn niet echt goed, en de lokalen zien er (met uitzondering van een paar) ook niet best uit, maar elke leerling heeft in ieder geval zijn eigen tafeltje en stoeltje en je ziet dat de docenten heel erg toegewijd zijn. Ze hebben ook wel dingen als een knutselruimte, een bibliotheek, een moestuin en een speeltuintje, dus met behulp van de vrijwilligers is er best veel mogelijk. Er zijn ook een aantal dagen waarop we de mogelijkheid krijgen om bijvoorbeeld een klaslokaal te verfen zodat het er wat beter uitziet, dus als ik kan doe ik dat zeker!
De kinderen werden bij ons geroepen (het is een groep van 21 kinderen, verdeeld over ongeveer 7 mensen uit onze groep, en zijn gemiddeld denk ik tussen 10 en 13 jaar) en er we werden aan elkaar voorgesteld. Ik zal elke week dezelfde groep hebben, dus als we elkaar beter kennen zullen we de kinderen onder ons gaan verdelen, afhankelijk van de interesses van de kinderen. Deze dag besloten we om met zijn allen een paar spelletjes buiten te doen. Direct toen we naar het grasveld liepen kwamen een paar kinderen al naast me lopen, pakken ze je hand en beginnen tegen je te kletsen of hangen lekker tegen je aan. Wat heerlijk zeg, ze zijn zo dankbaar! Je merkt gewoon dat het ze goed doet dat je er bent en dat ze het stukje aandacht goed kunnen gebruiken en waarderen. We hebben lekker met een bal overgegooid, geprobeerd hun namen te leren (jeetje wat is Zulu moeilijk!!) en overlopertje gedaan. Tot slot zijn we met zijn allen gaan voetballen. Ze gingen helemaal los, ook de meisjes waren heel fanatiek en er werd luidkeels gejuichd bij elke pass en doelpunt.
Na een tijdje moesten we helaas weer gaan, maar alle kinderen beloofd dat we volgende week weer komen, dus deze donderdag mag ik lekker weer! Ik kan niet wachten, het geeft zoveel voldoening! Het is natuurlijk een beetje dubbel, omdat je weet dat je in essentie eigenlijk niks aan de situatie kan veranderen. Maar als je naar die grote glimlach van zo'n meisje kijkt terwijl ze een arm om je heen slaat en je hand vastpakt, heb ik toch een beetje het gevoel dat ik iets heb kunnen doen en staat het kippenvel op mijn armen.

De andere grote dag die ik deze week heb gehad was een dagje naar Pilaansberg afgelopen zondag. Dat is een wildlife reserve twee uur ten noorden van Pretoria, waar je dan dus echt de Big Five kan vinden! De dag ervoor een auto gehuurd, dat was al een hele beleving want Leonie ging voor het eerst hier rijden. Maar wat is het chill om hier een auto te hebben zeg! De wegen zijn goed, het verkeer is wat lastiger, maar goed te doen als je weet hoe de (vaak ongeschreven) regels in zijn werk gaan. Leo rijdt prima, dus ik voelde me totaal niet ongemakkelijk. Zondagochtend zouden we heel vroeg vertrekken, omdat het park om half 7 open gaat en dan schijnbaar de meeste dieren actief zijn. Dus om 4 uur (!) opgestaan en om 5 uur vertrokken. In het donker de snelweg op en tegen de tijd dat we halverwege waren kwam de zon op en kon je de bergen in de verte rood zien worden en begon je de omgeving een beetje van elkaar te onderscheiden. Hoe prachtig! Je waant je pas echt midden in Afrika dan, en het beste moest zelfs nog komen, in Pilaansberg zelf. Onderweg lekker muziekje gedraaid, boterhammetje pindakaas en een beetje kletsen met zijn drieën (ik ging samen met Leonie en Nick, een van de jongens), en uiteindelijk redelijk snel bij Pilaansberg aangekomen.
In Pilaansberg kaartjes gehaald, en dan rijden maar! Met onze waggie (nee geen terreinwagen) over de hobbelige wegen en ondertussen spoorzoekertje spelen om dieren te spotten. Een hele hoop gnoe's springbokken, impala's en steenbokken. De meer zeldzame dieren waren zebra's, giraffes (2 meter van de auto!), hippo's en een jakhals. En dan uiteraard de Big Five proberen te vinden; neushoorns waren op zich niet zo moeilijk, wat een gigantische beesten zijn dat zeg! Ze stonden vlakbij de auto en als ze je dan aankijken heb je echt de neiging om heel hard weg te rijden... Helaas hoorde we dat de leeuwen een dag ervoor actief waren geweest en nu waarschijnlijk niet te vinden zouden zijn, maar wij hadden het geluk dat we een echte luipaard hebben gezien, welke nog zeldzamer is omdat ze alleen leven. Niemand had het ook door, wij stopten steeds als een andere auto stopte omdat dat betekende dat er wat te zien viel, maar we hebben daar best lang gestaan om goede foto's te kunnen maken en iedere auto reed gewoon door! Buffels hebben we helemaal niet gezien, maar eerlijk gezegd vind ik die ook niet zo boeiend ;-) En dan als laatst de olifanten! We hadden ze nog niet gezien toen een auto naar ons seinden dat er olifanten gezien waren, dus wij eropaf! Er stonden echt minstens 10 auto's te loeren naar een groep olifanten die 30 meter verderop tussen de bomen stond, dus het was best lastig foto's maken, totdat ze naar de weg kwamen lopen. Alle auto's gingen aan de kant en de hele groep stak de weg over! Echt heel gaaf om te zien, zo dichtbij, wat een imposante beesten! De kleintjes die erachteraan huppelen maakt het hele tafereel aandoenlijk en er zijn behoorlijk wat foto's geschoten! Twee olifanten bleven echter aan de kant van de weg staan, en terwijl we ze bekeken, begonnen ze met elkaar te knuffelen! De slurven helemaal om elkaar heen gekruld, super gaaf! Vervolgens begonnen ze elkaar een beetje te douwen en moesten we snel de auto aan de kant zetten, anders waren ze er dwars doorheen gegaan! Wat een ervaring, we hebben de rest van de rit een adrenalinekick moeten verwerken, het was zo ontzettend gaaf!
De rit zelf was overigens ook heel mooi, dwars door de bergen, tussen gras, bomen en weet ik veel wat voor andere soorten groen, een groot meer in het midden, heel veel soorten vogels en meestal kwam je geen andere auto's tegen en heb je echt het gevoel dat je in the middle of nowhere zit. Lekker zonnetje erbij, tussendoor nog even geluncht waar je ook uitzicht had op de dieren en daarna rustig aan teruggereden. Voor ons alledrie een hele mooie dag, supergezellig en ondanks het niet kunnen vinden van de leeuwen toch heel veel gezien!